Το Δεν είμαι Φλαμίνγκο είναι ένα έργο για την αποδοχή του εαυτού μας, τη σχέση γονέων και παιδιών, τη διαφορετικότητα, τη Φύση, την Ελευθερία της σκέψης και την Αγάπη.

Απελευθερωμένος από κάθε είδους σοβαροφάνειας και προσήλωσης στο αδιάφορο, ο Πέτρος Κουμπλής ασχολείται με το οτιδήποτε θα μπορέσει να δώσει χαρά στον ίδιο και τους άλλους. Τον φετινό χειμώνα το θεατρικό του έργο για παιδιά "Δεν είμαι Φλαμίνγκο" που πραγματεύεται με χιούμορ, κέφι και ευαισθησία το ζήτημα της διαφορετικότητας και της αποδοχής του εαυτού.

«Πάρτι» σημαίνει γιορτή σε ένα μεγάλο, ζεστό σαλόνι...Σημαίνει αγαπημένοι φίλοι, οι οποίοι ξανασμίγουν και καινούρια πρόσωπα, που μπαίνουν στην παρέα...Σημαίνει χορός και κέφι και αυτοσχέδιες χορογραφίες...

Με «12 ιστορίες που ονειρεύονται να γίνουν παραμύθια» πλασμένες από τα χέρια του και άλλες τόσες, που ταξιδεύουν στις γειτονιές όλου του κόσμου, ο Πέτρος Κουμπλής μας συνάντησε για έναν βροχόλουστο καφέ με θέα την Ακρόπολη, τα σοκάκια του κέντρου και τα μυστήρια κόλπα του ουράνιου τόξου.

Πάντα πίστευα πως στον «κόσμο των βιβλιοπαρουσιάσεων» επικρατεί ένας απαράβατος νόμος, ο οποίος επιβάλλει, όσο πιο ενδιαφέρον είναι ένα βιβλίο, τόσο πιο βαρετή να είναι η παρουσίασή του. Κάτι σαν άγραφος κανόνας ή μαφιόζικος όρκος μεταξύ κοινού και συγγραφέως, δηλαδή. Βαρετοί διάλογοι, βαρετοί μονόλογοι, βαρετές δήθεν επευφημίες προς τον τιμώμενο και φυσικά, βαριεστημένα χέρια, που λες και από υποχρέωση χτυπούν παλαμάκια.