Άννα Κάντα

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Χαρισματική, ευφυέστατη και παραστατική η Ελένη Ουζουνίδου στο καταπιεσμένο σώμα της Σταματίας, μας χαρίζει για δεύτερη χρονιά έναν απολαυστικότατο μονόλογο της ζωής της που θα τον ζήλευε ακόμα κι ένας μεγάλος θίασος.

Οι «μαριονέτες» θα σε μυήσουν στον γοητευτικό σκοταδισμό που κανείς δεν βλέπει μα όλοι ξέρουν κάτι γι΄αυτόν. Όλοι φοράμε μάσκες. O καθένας κρύβει ένα συμφέρον και μία αδυναμία σε αυτή τη ζωή. Άλλοι στον έρωτα, άλλοι στα λεφτά κι άλλοι στην δύναμη.

Η δικιά μας η Μαρία, η Μαρία Κώτη που μας κοιτά σαν να μας ξέρει από παλιά που παίζαμε στην αυλή και τρέχαμε ξυπόλυτα στα χώματα. Η Μαρία έχει όλη τη σοφία του τόπου και σαν ανοίξουν οι χορδές και φουσκώσουν τα πνευμόνια, βγαίνει μια φωνή, τόσο καυτή ίσα με δέκα σόμπες, απ' αυτές που είχαμε παλιά στο χωριό.

Μια παρεΐστικη κωμωδία που σου δημιουργεί σπασμούς γέλιου όμοιους με αυτούς από ένα χαζό ανέκδοτο που κάποιος είπε στην παρέα μετά από αλκοόλ και ξενύχτι. Η διαφορά είναι ότι περπατά πιστά πάνω στις γραμμές του βρετανού συγγραφέα και αφήνει αιχμές ακόμα και για την ελληνική καθημερινότητα.

Δύο αδερφές, η Πινκ και η μικρότερη, η Ρόλυ, βρίσκονται δεμένες στα άκρα ενός μεγάλου κουβαριού, μπλεγμένες σε εξαρτήσεις χημικές και ψυχικές.Η παράσταση είναι ένας αέναος διάλογος καθημερινότητας που επιτρέπει στην καθεμία να εκφράσει βαθύτερα συναισθήματα για όσα χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου και για όσα απειλούν το παρόν.

Μοjo τελικά θα πει μια περίεργη γοητεία, ένα παλιομοδίτικο sex appeal, μπορεί και ταλέντο. Το "mojo" του Μοσχόπουλου βγάζει τη τρέλα του rock n' roll. Γρήγοροι ρυθμοί και απερίσκεπτες εικονικές φιγούρες στον αέρα. Εγκλήματα βλακείας με άρωμα Elvis. Είναι ωραία η ζωή όταν έχεις τη δύναμη να πολιορκείς.

Ο Αλέξης Αλεξίου σκηνοθέτης της ταινίας «Τετάρτη 04:45», ελληνογερμανικής παραγωγής, σκιαγραφεί μια σκοτεινή Αθήνα, βρώμικη και απειλητική. Τοποθετεί με μαεστρία τον ήρωα του μπροστά από παράλληλες ταυτόχρονες πραγματικότητες. Σκηνές καθημερινής Αθήνας μετά από αλλεπάλληλους βιασμούς. Περαστικοί που βρίζουν. Άνθρωποι που δουλεύουν για το μεροκάματο

Η «Αγαπητή Ελένα» είναι ένα έργο που πρέπει να δουν και να παρατηρήσουν, περισσότερο από όλους, μαθητές και καθηγητές, παιδιά και γονείς. Μαζί να δουν τις διαφορές που τους ενώνουν και που πλαισιώνουν τα λάθη ενός συστήματος. Αυτά που φανερώνονται στην μόνη φωτεινή διέξοδο. Ποια είναι αυτή; H εκπαίδευση.

Σελίδα 1 από 6