Είδαμε: Γιάννης Αγγελάκας στην Τεχνόπολη. "Με την ψυχή στα γκάζια"!

Κατηγορία: Συναυλίες & Lives
Aπό: 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Πληροφορίες

Γιάννης Αγγελάκας στην Τεχνόπολη

Με ψυχή στα γκάζια

 

Αδιαπραγμάτευτα μία από τις μεγαλύτερες «μορφές» της Ελληνόφωνης Ροκ Σκηνής, ένας ποιητής καρδιάς, επαναστάτης, ένας συνθέτης ψυχεδελικός με βυσσινί πουκάμισο και τρέλα σε επίπεδα μανίας στη ματιά, ένα παιδί που ξέρει να αντιστέκεται και να το εκφράζει, δίνει φωνή και σινιάλο για κραυγές, χειροκροτήματα και ένα μάτσο συνθήματα από όλους εμάς. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός πως ο κ. Αγγελάκας, για μένα, είναι ο κορυφαίος του είδους του από πολλές απόψεις, αυτό όμως που σίγουρα γνωρίζω είναι πως το βράδυ της Δευτέρας, 12 Σεπτεμβρίου, στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, δημιούργησε για ακόμα μια φορά μια αρένα ψυχών και αιώνιων νιάτων, παλιοροκάδων και μη, που δε μπορούσε να τη σταματήσει κανένας.

Η βραδιά ξεκινά με τον εξαιρετικά ταλαντούχο Ορέστη Ντάντο και τη μπάντα του, ο οποίος ήδη με τρία ολοκληρωμένα άλμπουμ στο ενεργητικό του, αλλά και την αστείρευτη ενέργειά του, μας υπέδειξε με όπλα την ταπεινότητα και το ερμηνευτικό του χάρισμα πως ήρθε για να μείνει και να απασχολήσει.

Κι ενώ η αρένα γεμίζει σχεδόν ασφυκτικά σε έναν από τους πιο αγαπημένους μας συναυλιακούς χώρους, ο Γιάννης ξεπροβάλλει με τους 100°C και ανεβάζει σφυγμούς. Δεν ξέρω τι έκανε ακριβώς. Ανανεωμένος ήταν; Σα ξαναγεννημένος θα έλεγε κανείς. Ο Γιάννης, ο εξεγερμένος που όλοι γουστάρουμε, αλλά την ίδια στιγμή ένα κλικ αλλιώτικος από άλλες φορές.

«Δικαιοσύνη», «Γλέντι», «Καλά που έγινα σπουδαίος και τρανός», «Άγρια των άστρων μουσική», «Είμαι τυχερός», «Ευγνωμοσύνη» παρελαύνουν όλα μπροστά μας με ιδιαίτερα μουσικά ρυθμικά τέμπο –τα συγχαρητήριά μας στη μπάντα, τα δώσαμε;- και με αυτήν την πάντοτε ανεκτίμητη ερμηνεία, σαν απαγγελία απ' το στόμα του. Η στιγμή της «Μαύρης Νύχτας», ένα κομμάτι εξαιρετικά αφιερωμένο στη «βλακεία του εθνικισμού» όπως ο ίδιος χαρακτήρισε μας δένει περισσότερο σα γροθιά χιλιάδες μαζί ανθρώπους άγνωστους, με πολλά ίσως κοινά, αλλά ένα το κυριότερο. Τη στάση ζωής. Το ροκ.

Θα χαιρόμουν πολύ αν ένα μικρό ποσοστό γνωστών ανά τον κόσμο «αρπακτικών» άκουγε το «Ο χαμένος τα παίρνει όλα» από τα χείλη του και το «Αιρετικό», άσματα σταθμούς της σκηνής αυτής, που απλόχερα ταχυκαρδία προσφέρουν, ίσως δάκρυα, ίσως οργή. Όμως ακόμα και αν όλοι αυτοί δεν τα άκουσαν ποτέ τους, εμείς την «ακούσαμε» για τα καλά την αγάπη που ορμάει μπροστά και σιγά μην κλάψουμε για όλα τα' άλλα, άλλωστε είμαστε ταξιδιάρες ψυχές και... πάντα θα ανατέλλουμε, γιατί... «υπάρχει ακόμα, υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί, είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή». Και φωτιές και ουρλιαχτά και φωνές στα γκάζια και σιγοτραγουδητά...

Γιάννη Αγγελάκα, σε ευχαριστούμε θερμά και... Καλή αντάμωση!

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:

 

1) Κάντε κλικ σε μία φωτογραφία 2) Πατήστε το "Play" για να τις δείτε σε μορφή Slideshow ή τα βελάκια πάνω, δεξιά και αριστερά για χειροκίνητη προβολή.

Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση φωτογραφιών, video & κειμένων για αναδημοσίευση χωρίς την άδεια μας ή/και αναφορά του musicity.gr και του συντάκτη / φωτογράφου ως πηγή.