Είδαμε: Γαλάνη - Τσαλιγοπούλου - Νέγκα @ Barbican Theater: "Η Ελλάδα χτύπησε στην καρδιά του Λονδίνου"!

Κατηγορία: Συναυλίες & Lives
Aπό: 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Πληροφορίες

  • Χώρος: Barbican Theater, Λονδίνο
  • Ημέρα: Δευτέρα, 06 Φεβρουαρίου 2017

Γαλάνη - Τσαλιγοπούλου - Νέγκα @ Barbican Theater

Η Ελλάδα χτύπησε στην καρδιά του Λονδίνου

 

της Ράνιας Αναγνωστοπούλου

Θα ομολογήσω πως το παρακάτω κείμενο θα μπορούσε να είναι οι γραμμές που θα έγραφα στο ημερολόγιο μου. Και η αλήθεια είναι ότι τα παρακάτω λόγια είναι απόρροια των συναισθημάτων που μου προκάλεσαν οι τρεις ωραίες κυρίες που έκαναν την τιμή να μας επισκεφτούν στο Λονδίνο.

Πάνε κάμποσοι μήνες που ήρθαμε στα Λονδίνα για ν΄αλλάξουμε συνήθειες, να δούμε άλλους δρόμους και ανθρώπους. Είχα πειστεί πως θα δω ελληνική συναυλία πάλι όταν με το καλό έρθουμε το καλοκαίρι στην Αθήνα. Η μοίρα, η τύχη και η λησμονιά έκαναν καλά τη δουλειά τους ώστε να βρεθούμε τελικά πολύ πιο σύντομα από το αναμενόμενο, κοντά στις τρεις αγαπημένες Δήμητρα Γαλάνη, Ελένη Τσαλιγοπούλου και Γιώτα Νέγκα στο Barbican, στο City του Λονδίνου.

Με χαρά περίσσια και με εφηβικό ενθουσιασμό βρεθήκαμε σε ένα πραγματικά εξαιρετικό χώρο. Η επιλογή των τραγουδιών ήταν στοχευμένη στην κάλυψη των αγαπημένων και σημαντικών δεκαετιών του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, μη ξεχνώντας βέβαια ανεπανάληπτα κομμάτια που έχουν τραγουδήσει τα τελευταία χρόνια οι τρεις πλέον αντιπροσωπευτικές ερμηνεύτριες της ελληνικής μουσικής σκηνής. Οι στιγμές της βραδιάς που έμειναν και από τις τρείς ήταν το «Δυο μέρες μόνο» από τη Δήμητρα Γαλάνη, το «Τις θάλασσες σταμάτα» της Ελένης Τσαλιγοπούλου και το κορυφαίο «Δίκιο μου» της Γιώτας Νέγκα.



Τρεις ξεχωριστές προσωπικότητες μοιράστηκαν την ίδια σκηνή και την έκαναν δικιά τους, η καθεμία με τον τρόπο της. Η δωρικότητα της Δήμητρας, η τσαχπινιά της Ελένης και η μεγαλειότητα της Γιώτας έπλεξαν ένα σύνολο τραγουδιών που ξεκινώντας από το παλιό, καλό λαϊκό πάλκο κατέληξαν στις πιο εσωτερικές στιγμές τους, για να μας φτιάξουν ένα σύμπαν που δεν του έλειπε τίποτα. Ο χορός μετά το δάκρυ, η συγκίνηση αγκαλιά με τα ανοιχτά χέρια και τις αυτοσχέδιες χορογραφίες. Ο Νικολόπουλος διαδεχόταν τον Τσιτσάνη και εκείνος με τη σειρά του έδινε τη θέση του στη λαϊκή παράδοση.

Καμιά φορά τα συναισθήματα ξεχειλίζουν και δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις. Ένα θέατρο 1200 ατόμων τραγουδούσε κατάμεστο και «η φωνή του» κάλυπτε ακόμα και τη μουσική. Οι άνθρωποι ενώνονται σε κοινούς σκοπούς ή σε τόπους ξένους.

Οι άνθρωποι εδώ σε έναν τόπο μακριά από τον ήλιο της Ελλάδας, αναζητούν πολλές φορές απλώς τη ζεστασιά που μπορεί να βρει κάποιος σε μια συναυλία στο Λυκαβηττό. Πράγματα που δεν τα βρίσκεις εύκολα κι ας γυρίσεις το κόσμο τούμπα...

Χαιρετηθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε και ανταλλάξαμε δύο όμορφες κουβέντες. Άνθρωποι που κοιτούν μέσα στα μάτια και όχι πίσω από αυτά.

 

Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση φωτογραφιών, video & κειμένων για αναδημοσίευση χωρίς την άδεια μας ή/και αναφορά του musicity.gr και του συντάκτη / φωτογράφου ως πηγή.

Τελευταία άρθρα από: Musicity