Μια ξεχωριστή τζαζ εμπειρία υπόσχεται ο Γιάννης Παπατριανταφύλλου και το Qunitet του. Από τους σημαντικότερους μπασίστες της τζαζ μουσικής σκηνής, θα παρουσιάσει το πρώτο του προσωπικό CD με τίτλο «Absence». Περιλαμβάνοντας 10 πρωτότυπες συνθέσεις, το CD αποτελεί ένα προσωπικό ταξίδι συναισθηματικών συγκρούσεων, που προκύπτουν από τις απρόσμενες αλλαγές και μεταστροφές της υπαρξιακής αναζήτησης του καλλιτέχνη μέσα από εικόνες και ήχους της mainstream jazz μουσικής.

Πατάει τη σκηνή με μία σιγουριά παροιμιώδη. Τόσο δυναμική και εύθραυστη. Τα δυο της πόδια παίρνουν δύναμη από τη γη και την απογειώνουν. Η φωνή της λαμβάνει σήματα από το παρελθόν και τα μεταφέρει στο τώρα με μια απλότητα μεγαλειώδη. Τη Γιώτα Νέγκα τη γνωρίσαμε τα κάποια τελευταία χρόνια και θα ήταν αδύνατον να μην την αγαπήσουμε. Την χαρακτηρίζει η αυθεντικότητα των ερμηνειών της που τόσο αναζητούμε. Τραγουδά συνήθως με τα μάτια του προσώπου της κλειστά και τα μάτια της ψυχής της ορθάνοιχτα στους κοινωνούς της.

Η Ρένα Μόρφη , τραγουδίστρια των ImamBaildi μας παρουσιάζει την φανταχτερή περσόναΣούλη Ανατολή ζωντανά στο club του Σταυρού του Νότου.

Υπάρχουν κάποιες ακατανίκητες δυνάμεις που ασκούνται στα live του Σωκράτη Μάλαμα. Δρουν πολλαπλώς και είναι παρούσες ως σκέψη ακόμα και στην έλλειψη τους. Αυτή η ελλειμματική κατάσταση, η ανεπάρκεια, δρα σαν μαγνήτης τόσο ισχυρός που όταν ενωθούν πολλοί μαζί, θαρρεί κανείς πως είναι ικανοί να μετακινήσουν κάτι μέσα σου, στην ψυχή σου, να ανάψουν έστω ένα μικρό φωσάκι.

Νέα σκηνή, νέα δεδομένα, νέοι μπελάδες. Το Club είναι πιο διαχειρίσιμο, πιο άμεσο όπως και να το κάνεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα είχε η βραδιά ένα διαφορετικό κοινό. Είχε αυτό που θα φανταζόταν και θα απευχόταν κανείς μετά τον ντόρο του Μουζουράκη στο The Voice. Πράγμα που παρατήρησε και ο ίδιος μεταξύ αστείου και σοβαρού. Αλλά αυτά συμβαίνουν συχνά, μετά από κάποια επιτυχία, όχι μόνο τις τηλεοπτικές.

Είναι μερικοί άνθρωποι που στην ψυχή σου μοιάζουν. Και στη δική τους ίσως. Βγάζουν το ίδιο συναίσθημα. «Χτυπούν» το μέσα σου με τον ίδιο ρυθμό. Εν προκειμένω ο Ορφέας Περίδης και η Λιζέτα Καλημέρη είναι δυο τέτοιο άνθρωποι. Μοιάζουν να εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος για αυτό και η συνεργασία τους στο Σταυρό του Νότου έχει μια σπάνια αρμονία. Τίποτα ξένο. 

Ο Μύρωνας, ο Ησαΐας και η Ήβη διασχίζουν την Φραντζή και περνούν απέναντι, αλλάζουν στέκι αλλά δεν αλλάζουν την πρόθεσή τους να σας κάνουν να χορέψετε μέχρι το πρωί, με τις ξεσηκωτικές μουσικές τους επιλογές, την ενέργεια, το χιούμορ και το ανεξάντλητο κέφι τους!

Σαν πεφταστέρι στον φθινοπωρινό ουρανόΛένε πως για να δεις καλύτερα τα πεφταστέρια πρέπει να βρεθείς σε ένα μέρος χωρίς πολλά φώτα να σου θαμπώνουν τον ουρανό. Κι εκεί απαλλαγμένος από καθετί που σου μπερδεύει το μυαλό και εμποδίζει τα μάτια σου να δούνε καθαρά, να μπορέσεις ν' απολαύσεις αυτή τη σύντομη μα φωτεινή πορεία τους, αυτή τη σύντομη μα φωτεινή ζωή τους, και να θυμηθείς να κάνεις μιαν ευχή.

Ίσως για κάποιους να είναι ο παιδικός τους ήρωας, εκείνος που τους συντρόφευε στις εφηβικές τους σκέψεις. Ίσως να έλκονται από εκείνο που μοιάζει μαγικό και συμβαίνει στο κεφάλι του όταν το κρατά με τα δυο του χέρια σταματώντας το παίξιμο της κιθάρας του. Ίσως να είναι η τρυφερότητα των στίχων του, οι εικόνες που φτιάχνει ή το μυστήριο που κουβαλά ολόκληρο το είναι του καθώς ανεβαίνει στη σκηνή ή όταν διαβάζεις κάτι που έχει πει. Δείχνει πάντα αφοσιωμένος στη μουσική του. Αφοσιωμένος και σταθερός σε αυτό που θα σου δώσει. Κι όμως αυτό ποτέ δεν θα είναι κάτι ολόκληρο.

Πυρήνας της και κινητήριος δύναμη για όλα, πιθανά και απίθανα, ο Φοίβος Δεληβοριάς. Ο πιο γλυκός παραμυθάς. Είναι εκείνος που έχει το χάρισμα να σε βαφτίζει μια στη χαρά και μια στη λύπη με την ίδια ειλικρίνεια και τη γνώριμη και γοητευτική συστολή του. Εκείνος που με τον ενθουσιασμό ενός μικρού παιδιού που παίζει στην άμμο «έχτισε» το βράδυ του Σαββάτου στο Σταυρό του Νότου, μπροστά στα μάτια και τα αυτιά μας, το δικό του κάστρο.

Προτού τον απολαύσετε ζωντανά, πάρτε μια πρόγευση από την βραδιά και τα άμεσα σχέδια του ή μάλλον μια πρόγευση από τον Δημήτρη Ζερβουδάκη όχι μόνο ως καλλιτέχνη, αλλά και ως άνθρωπο.

Το ακορντεόν παίρνει την μεγάλη ανάσα της αρχής για να φύγει το άγχος και ντύνει τη σιωπή με μελωδίες που αγγίζουν την καρδία, ενώ η χροιά της Βίκυς ξυπνά μικρές κρυφές επιθυμίες μας και την εσωτερική φωνή που λέει «Μου 'ταξες ταξίδι να με πας»... και κλείνεις τα μάτια να σε ταξιδέψει.

Στη συγκεκριμένη το τέλος το δίνει ο Πέτρος Λαγούτης και η Μιρέλα Πάχου, μια εύστοχα δεμένη ανάπτυξη κειμένων ανάμεσα σε τραγούδια παλιά, σύγχρονα, σκληρά, γλυκά και πάντα με μια πριγκίπισσα που με τα δάχτυλα της μαγεύει, μια το ακορντεόν και μια το πιάνο, με ένα μυθοπλάστη που αν και ακούγεται περίεργο, σε «προσγειώνει» μιλώντας για την άλλη πλευρά των παραμυθιών και με ένα μαγικό τέλος που σε οδηγεί στην πραγματικότητα και τον μύθο παράλληλα.

Ο Ορέστης Ντάντος, τραγουδοποιός με αίγλη από το παρελθόν και με δύναμη από το μέλλον, με στίχο ουσιαστικά πολιτικό και μουσική μάλλον ροκ, ισχυρίζεται ότι τα τραγούδια του είναι καθαρά έντεχνα πανκ. Από τον απόλυτο έρωτα, μέχρι το βάθος της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας ο Ορέστης Ντάντος εμφανίζεται μουσικά όχι συχνά, αλλά γράφει συνέχεια.

Ο Σωκράτης Μάλαμας επιστρέφει στην Κεντρική Σκηνή του Σταυρού του Νότου  κάθε Παρασκευή & Σάββατο.Αλλοτε με τον ηλεκτρικό ήχο της μπάντας, άλλοτε με τα πιο λαικά τραγούδια αλλά πάντα και με ακουστικές στιγμές που καθηλώνουν, το μουσικό ταξίδι των εμφανίσεων του είναι κάθε φορά καινούργιο και συναρπαστικό.

Τα '90s. Η δεκαετία όπου εδραιώηκε το όνειρο του high life. Οι Xaxakes γεννήθηκαν σε αυτή τη δεκαετία. Φέροντας όμως την αθωότητα προηγούμενων δεκαετιών και μουσικών εμπειριών, ο Γιάννης Νάστας δεν έμεινε στην εξωτερική υφή των πραγμάτων. 

ΕΚΜΕΚ αληθινοί, βαθιά εσωτερικοί και τόσο ιδιαίτεροι με μπόλικη δόση τρέλας, καταφτάνουν με φόρα απο τη συμπρωτεύουσα στα άδυτα των αθηναικών δρόμων και κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Συγκεκριμένα στα ραδιόφωνα που τόσο πολύ έχουν αγαπηθεί απο αυτά και κατ' επέκταση στα σπίτια μας. 

Η Γιώτα Νέγκα, από το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου ανεβαίνει ξανά στη σκηνή του Σταυρού του Νότου Plus. Και στην πιο προσωπική της εμφάνιση μέχρι σήμερα, χτίζει για έξι μόνο παραστάσεις ένα μουσικό σύμπαν με τη δική της σφραγίδα και υπογραμμίζει όσα είναι, όσα έχει, όσα θέλει και όσα ονειρεύεται!

Ο Κωνσταντίνος Νάρης είναι ονειροπόλος και δεν φοβάται να ζει ρομαντικά, σε μια εποχή στυγνής λογικής. Πιστεύει στο συναίσθημα χωρίς συμβιβασμούς, στην χρησιμότητα των εμποδίων, στη βήμα-βήμα πορεία… 

Ελένη Τσαλιγοπούλου- Μελίνα Κανά. Δυο φωνές τόσο διαφορετικές, δυο ψυχές τόσο ίδιες. Μια συνάντηση στα καμαρίνια λίγο πρίν βγουν στη σκηνή. Το «τόσο- όσο» τους είναι που θα σε κερδίσει. 

Της έκρηξης και της γαλήνης...
Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη κουβαλά όλα τα μυστήρια της με σεβασμό και βρίσκει την πιο βαθιά υπαρξιακής μορφής δικλείδα για να τα ξεκλειδώσει: την ίδια της την τέχνη. 

Συμπληρώνει ακριβώς μια δεκαετία μουσικής πορείας στο ελληνικό τραγούδι και όλα αυτά τα χρόνια διανύει μια δυναμικά ήρεμη πορεία. Ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, παιδί της «Μικρής Άρκτου» και μουσικό ταίρι της Μαρίας Παπαγεωργίου με δύο κοινούς δίσκους να τους ενώνουν, αισθάνεται πλέον τον εαυτό του έτοιμο να ανοίξει τη «βαλίτσα» των μουσικών, των στίχων, των ονείρων και της φαντασίας του, μόνος πάνω στη σκηνή, ξεκινώντας μια μουσική περιπλάνηση σε γνώριμους δρόμους, αλλά και σε νέες δημιουργίες που ξεδιπλώνονται για πρώτη φορά ζωντανά. 

  Νέο ξεκίνημα και συγχρόνως γυρισμός, μου αρέσει. 
Παλιοί αγαπημένοι ήχοι και συγχρόνως ανανεωμένοι, ανυπομονώ.

Νομίζω πως θέλω να τον αποκαλέσω «παιδί». Ναι, σίγουρα παιδί. Εκείνο το παιδί με την κοτσίδα και τα μαύρα, δειλά κάθεται στο πιάνο και με συστολή, σχεδόν αμηχανία, ακουμπά στα πλήκτρα του. Αρχίζει να τραγουδά την πρώτη φράση, με ενθουσιασμό μαθητικό, λες και είναι η πρώτη του επαφή με το μικρόφωνο. Μετά σηκώνει το βλέμμα, υψώνει την παρουσία του και την εδραιώνει.

Έχω ξαναγράψει για τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Έχει ήδη γράψει ιστορία στα μουσικά πράγματα, ότι και να ξαναγραφεί ίσως είναι πλέον μπανάλ. 40 χρόνια στην μουσική, δεκάδες δίσκους και εκατοντάδες τραγούδια, συναυλίες και εμφανίσεις που έχουν συγκινήσει γενιές και γενιές, και ο Βασίλης πάλι εκεί. 

Καθώς περιμένουμε να ξεκινήσει η συναυλία και να έρθει όλος ο κόσμος, μέσα από τα υπόγεια καμαρίνια της σκηνής του ΣτΝ Plus ακούγονται ήχοι τυμπάνων, πνευστών και ντουντούκων... Μια μεγάλη ομάδα μουσικών με πρωτοπόρο τον ίδιο τον Αλκιβιάδη βγαίνουν ανάμεσα στον κόσμο, τριγυρνάνε ανάμεσα στα τραπέζια

Ο Σταυρός του Νότου, κλείνει φέτος τα 20 χρόνια λειτουργίας του! Το «στέκι» της Φραντζή λοιπόν, ανοίγει τις πόρτες του για αυτή την επετειακή σεζόν 2016-2017.

Μετά τις πετυχημένες καλοκαιρινές εμφανίσεις τους με ή χωρίς τον Βασίλη, οι τραγουδοποιοί, Μιλτιάδης και Χρήστος, αποφάσισαν να κάνουν και πετυχημένες εμφανίσεις στη φθινοπωρινή Αθήνα και ήδη από την πρώτη μέρα, με ένα πρόγραμμα περίπου σαράντα τραγουδιών και διάρκειας τριάμισι ωρών, ο Σταυρός του Νότου γέμισε ασφυκτικά με όλες τις ηλικίες.

Μίλησε κάποιος για party; Βάλτε με στη λίστα πρώτη- πρώτη, παρακαλώ!
Ποιο party; Έχεις περάσει το Σάββατο από το Σταυρό του Νότου Plus; Ο Μύρωνας Στρατής και ο Ησαΐας Ματιάμπα δε θα σου αφήσουν περιθώρια για ερωτήσεις!

Μέσα σε μια ζεστή, παρεΐστικη ατμόσφαιρα, ο αγαπημένος θεσσαλονικιός τραγουδοποιός, Δημήτρης Ζερβουδάκης, κατεβαίνει στην Αθήνα δίπλα-δίπλα με τη σπουδαία φωνή και τραγουδοποιό, Σοφία Γεωργαντζή, δίνοντας το πρώτο κάλεσμα για τις συναυλίες του κρύου χειμώνα, μακριά από τις μεγάλες σκηνές, τους αλαλαγμούς του κοινού, για συναυλίες που γεμίζουν από ανθρώπους, που εκτιμούν τις εξόδους τους να συνδυάζονται με τη ζωντανή ποιοτική μουσική. 

Η αγαπημένη μας House Band ήδη από το καλοκαίρι προετοιμάζεται για να ανοίξει και φέτος τη σεζόν για τον Σταυρό του Νότου την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 & το ΣΑΒΒΑΤΟ 21/9, έχοντας μαζί με το παλιό της δυναμικό και νέους μουσικούς και τραγουδιστές. Όπως πάντα, έτσι και φέτος οι ταλαντούχοι νέοι τραγουδιστές και μουσικοί θα μας παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα με αγαπημένα τραγούδια από το ευρύ φάσμα του ελληνικού και ξένου ροκ ρεπερτορίου, με διασκευές από rock, funk και blues.

Αυτά τα αγόρια, βρε παιδί μου, αυτά τα αγόρια τα ερωτεύσιμα, που αρκεί να ανέβουν μία οκτάβα για να σε ζαλίσουν...
Θαύμα κανονικό! Αυτά τα αγόρια, που ξεκινούν από τα κάτω και φθάνουν στα ταβάνια και μετά σε ξαναγυρνούν στα πατώματα, να κυλιέστε μαζί. Πράξις σχεδόν ερωτική! 

Ο Γιώργος Δημητριάδης είναι ένας άνθρωπος που μετουσιώνει όλα όσα σημαίνει η λέξη «καλλιτέχνης». Εκφράζει αυτό που νιώθει, χωρίς προσχήματα και εμπορικές «επιταγές», ζει τη στιγμή, πιστεύει στη δύναμη της μουσικής και ενός πιο δημιουργικού αύριο, παρόλο που το σήμερα φαντάζει «μηδενιστικό».

Οι Χαΐνηδες έκλεισαν τη σειρά των εμφανίσεών τους στο Σταυρό του Νότου +(plus) την περασμένη Παρασκευή (23/11), αφήνοντας αρκετό κόσμο γεμάτο προσμονή για την επόμενη. Είτε τους είδαν, είτε όχι. Οι μεν διότι θα ήθελαν άλλο λίγο, οι δε γιατί ξέρουν τί έχασαν.

Θέλεις να θυμηθείς πώς είναι να χαλάς χαρτομάντιλα από το γέλιο;  Θέλεις να ξεθάψεις χορευτικές φιγούρες και να τις προβάρεις ανενόχλητος; Θέλεις να θυμηθείς πώς είναι οι ιδιαίτερες παραστάσεις; Πέρασε μια βόλτα από το Σταυρό του Νότου, μπες στην παράσταση του Πάνου Μουζουράκη και του Θανάση Αλευρά και μη διανοηθείς να φύγεις πριν τελειώσει!

Κάποιοι άνθρωποι είναι λες και γεννιούνται, για να υπάρξουν με συγκεκριμένο σκοπό... Λες και έχουν σταλθεί, για να δείχνουν το δρόμο, το δρόμο το σωστό και να θυμίζουν πως, αν και ζούμε σε μια εποχή, που τα υποκοριστικά έχουν υψωθεί σε έναν πλασματικό υπερθετικό, υπάρχουν ακόμη εκείνες οι αξίες, που δε χρειάζονται καμία επίδειξη για να αναδειχθούν...

Οι πρεμιέρες πάντα έχουν μια δόση μαγείας παραπάνω...

Θες που δεν έχεις ακούσει τίποτε για την παράσταση και εμπιστεύεσαι μόνο τα δικά σου αισθητήρια όργανα...;
Θες που υπάρχει μια διάχυτη αγωνία, η οποία είναι καθ’ όλα γοητευτική...;

Λίγο πριν την εμφάνιση του στο Σταυρό του Νότου με τον Λάκη Παπαδόπουλο συναντήσαμε τον Vassiliko. Κάναμε μαζί μια βόλτα στην μουσική του (και όχι μόνο) πορεία.

Στον όνομα Λεωνίδας Μπαλάφας ήξερα ότι θα ακολουθήσει μία rock βραδιά που θα τελείωνε το πρωί και μ’ ένα κοινό που ακολουθούσε σε κάθε κομμάτι.

Ο Οκτώβρης έφθασε στη μέση του, η σεζόν ξεκινάει και οι πρεμιέρες «ξεφυτρώνουν» κάθε σαββατοκύριακο σαν κινέζοι επισκέπτες σε αρχαιολογικό μουσείο! Και για κάποιους ανθρώπους σαν κι εμένα, μόνο η λέξη «ευτυχία» μπορεί να περιγράψει αυτό το μαγικό πάντρεμα συναισθημάτων που νιώθεις καθώς διασχίζεις ξανά-επιτέλους- την Καλλιρρόης, βρισκόμενη καθ’ οδόν για τη Φραντζή και το αιώνιο στέκι.

Σάββατοβραδο. Μεσάνυχτα και κάτι στον Σταυρό του Νότου Plus. Μύρωνας Στρατής, Ισαϊας Ματιάμπα και Παναγιώτης Τσακαλάκος επι σκηνής. Αν μας ρωτάγατε "σας εντυπωσίασαν;", θα σας απαντάγαμε "μας εξαφάνισαν!" 

Είναι αλήθεια πως αυτό το report είναι αδικημένο ήδη από τη γέννησή του, μιας και είκοσι σειρές είναι πραγματικά αμελητέας ποσότητας δείγμα, για να καταφέρουν να περιγράψουν τη live εμπειρία.

Ξεκλέβοντας λίγο από τον πολύτιμο χρόνο της, βρήκαμε τη Ραλλία Χρηστίδου στις πρόβες για την παράσταση που ετοιμάζει στο Σταυρό του Νότου Plusκαι κάναμε μαζί της μια πολύ όμορφη κουβέντα γεμάτη χαμόγελα, αισιοδοξία, αλήθειες, με αυτό το σπινθηροβόλημα των ματιών της να κλέβει την παράσταση και να μας θυμίζει πως η Ραλλία είναι (επιτέλους) στην «Απέναντι Πλευρά» και…της πηγαίνει πολύ!