Νατάσσα Μποφίλιου. Ξέρω, θα μου πεις «γνωστή ιστορία». Μεγάλη τραγουδίστρια, ιδιοφυής performer, το φαινόμενο της σύγχρονης, ελληνικής μουσικής σκηνής που κατάφερε από τις μικρές παραγωγές να φθάσει στα υπερθεάματα μέσα σε δέκα χρόνια, καταβάλλοντας ως μοναδικό αντίτιμο την πίστη της σε αυτό που γεννάει η καρδιά η δική της και των δύο αχώριστων συνεργατών της, Θέμη Καραμουρατίδη και Γεράσιμου Ευαγγελάτου.

Φέρνει το καλοκαίρι μέσα στο χειμώνα ο Κωστής Μαραβέγιας στη σκηνή του Passport! Ναι, το καταφέρνει πια κι αυτό. Ο καλλιτέχνης που χρόνια τώρα ξέρει να μεταμορφώνει σε ναι το όχι, σε χαρά τη θλίψη, σε χορό την κούραση.

Είναι μερικοί άνθρωποι που στην ψυχή σου μοιάζουν. Και στη δική τους ίσως. Βγάζουν το ίδιο συναίσθημα. «Χτυπούν» το μέσα σου με τον ίδιο ρυθμό. Εν προκειμένω ο Ορφέας Περίδης και η Λιζέτα Καλημέρη είναι δυο τέτοιο άνθρωποι. Μοιάζουν να εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος για αυτό και η συνεργασία τους στο Σταυρό του Νότου έχει μια σπάνια αρμονία. Τίποτα ξένο. 

Στο Γυάλινο Up stage συμβαίνει μια τέτοιου είδους συνύπαρξη. Δύο ιδιαίτεροι και ξεχωριστοί στο είδος τους καλλιτέχνες ανεβαίνουν στην σκηνή και δίνουν ό, τι ο καθένας ξέρει καλύτερα. Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος ή ο άνθρωπος ορχήστρα και Λευτέρης Ελευθερίου.

Ο Avidan είναι ο άνθρωπος - ηχείο. Το σώμα του το χρησιμοποιεί σαν καλοκουρδισμένο μουσικό όργανο που θα μεταδώσει την αισθητική του κοσμοθεωρία στον έξω κόσμο. Ο ίδιος μπορεί να αποτελέσει μια ορχήστρα per se. Να γεννήσει διαφορετικούς ήχους, νότες, ποιότητες, χρώματα, ενίοτε λυγμούς ή σιωπές. Γεμίζει την αίθουσα ολομόναχος, έχοντας στήσει ένα μίνι στούντιο πάνω στο πάλκο του Gazarte.

Μια σύγχρονη ντίβα της τζαζ σκηνής, η Γαλλο-αμερικανίδα τραγουδοποιός Madeleine Peyroux, έδωσε την πρώτη συναυλία της παγκόσμιας περιοδείας της -μετά το νέο της άλμπουμ "Secular Hymns" -στην Αθήνα την Παρασκευή 18 Νοεμβρίου. Ο χώρος του Passport Κεραμεικός, κατάμεστος, φιλοξένησε τη γλυκιά Madeleine και το τρίο της, τους Jon Herington και Barak Mori . 

Γιώργος Νταλάρας, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Γιάννης Κότσιρας. Τεράστιο σχήμα με πολλούς τόνους δισκογραφίας και μουσικής ιστορίας να πατάνε στο σανίδι. Η αλήθεια είναι ότι πλέον οι παραγωγές δεν αντέχουν κάτι λιγότερο από αυτό.

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα και η Έλλη Πασπαλά. Η μία, με αυτήν την απόλυτη προέκταση των δύο της χεριών. Από τη μια το βιολί κι από την άλλη το δοξάρι. Ενεργητική κι ενεργοποιημένη. Εφ' όλης της ύλης. Η άλλη, με το ηχείο της φωνής και του κορμιού της. Η φωνή του Χατζιδάκι, του Καλαντζόπουλου, του Κραουνάκη, το πιάνο, τα κρουστά.

Την αγαπήσαμε οι περισσότεροι μέσα από του "Lost on you" - το live session του σάρωσε το διαδίκτυο και η ραδιοφωνική βερσιόν του την ανέβασε πολύ γρήγορα στην κορυφή των ελληνικών charts. Στις 23 Σεπτεμβρίου εκείνη ανταποκρίνεται στην αγάπη μας με την παρουσία της στην Αθήνα για μία μοναδική συναυλία. 

Αδιαπραγμάτευτα μία από τις μεγαλύτερες «μορφές» της Ελληνόφωνης Ροκ Σκηνής, ένας ποιητής καρδιάς, επαναστάτης, ένας συνθέτης ψυχεδελικός με βυσσινί πουκάμισο και τρέλα σε επίπεδα μανίας στη ματιά, ένα παιδί που ξέρει να αντιστέκεται και να το εκφράζει, δίνει φωνή και σινιάλο για κραυγές, χειροκροτήματα και ένα μάτσο συνθήματα από όλους εμάς.

Κύματα θετικής ενέργειας ξετυλίγονταν στο κατάμεστο θέατρο της Πέτρας κι όταν η Νατάσσα τραβούσε το μικρόφωνο,το κοινό στήριζε με μικρές εκρήξεις ευτυχίας και πολύχρωμα κορδελάκια στον αέρα. Επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τη σημασία που έχουν οι άνθρωποι στη ζωή της, τραγούδησε με τον Κώστα Τσίρκα την «ασπιρίνη», την πρώτη της επιτυχία. Άλλοτε με τον αέρα της Μελίνας Μερκούρη, άλλοτε με το μπρίο της Μαρινέλας και άλλοτε σαν ροκ σταρ, τραγούδησαν πρώτη φορά πάνω στην σκηνή μαζί με το μπαμπά της το «Έτσι είν' η ζωή» της Β.Μοσχολιού.

Τους αγαπάμε και μας αγαπούν. Είναι δώδεκα, πάντα κεφάτοι, με διάθεση ανανεωτική απέναντι στην μουσική, έχουν άψογη σκηνική παρουσία και η ενέργειά τους διαπερνά κορμιά και αισθήσεις. Είναι οι Pink Martini. Εκείνοι που δεν ξεχνούν ποτέ την Ελλάδα και πάντα την εντάσσουν στους προορισμούς τους, την ίδια στιγμή που ακόμα κι αν δεν τους ξέρεις έχεις σίγουρα σιγοτραγουδήσει τι επιτυχίες τους σε jazz bars, πλατείες και beach bars.

Ο Κωστής Μαραβέγιας πότε με το ακορντεόν του, πότε στα πλήκτρα ή στην κιθάρα και άλλοτε εντελώς ελεύθερος στέλνει την θετική του ενέργεια μέσα από τους στίχους και τους κεφάτους του ρυθμούς παρασύροντας μας. Καθ΄ όλα έτοιμος να μοιραστεί τα «θαλασσινά» τραγούδια του νέου του δίσκου, με φάρο την αγάπη ξεκινά να την αναζητά στα μάτια που τον κοιτούν. Κι εκείνα τη μοιράζουν απλόχερα.