Νέα σκηνή, νέα δεδομένα, νέοι μπελάδες. Το Club είναι πιο διαχειρίσιμο, πιο άμεσο όπως και να το κάνεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα είχε η βραδιά ένα διαφορετικό κοινό. Είχε αυτό που θα φανταζόταν και θα απευχόταν κανείς μετά τον ντόρο του Μουζουράκη στο The Voice. Πράγμα που παρατήρησε και ο ίδιος μεταξύ αστείου και σοβαρού. Αλλά αυτά συμβαίνουν συχνά, μετά από κάποια επιτυχία, όχι μόνο τις τηλεοπτικές.

Δυο μεγάλοι καλλιτέχνες, αυθεντικά λαϊκοί, με ρεπερτόριο σπουδαίο, με στάση ζωής και καριέρας συνεπή και ολοκληρωμένη συναντιούνται μαζί σε μια μεγάλη σκηνή. Αυτό δεν μπορεί να αφήσει κανέναν λάτρη της μουσικής διασκέδασης ασυγκίνητο. Κα το κάνουν με τρόπο έντιμο, τόσο στους εαυτούς τους, όσο και στο κοινό.

Σαν πεφταστέρι στον φθινοπωρινό ουρανόΛένε πως για να δεις καλύτερα τα πεφταστέρια πρέπει να βρεθείς σε ένα μέρος χωρίς πολλά φώτα να σου θαμπώνουν τον ουρανό. Κι εκεί απαλλαγμένος από καθετί που σου μπερδεύει το μυαλό και εμποδίζει τα μάτια σου να δούνε καθαρά, να μπορέσεις ν' απολαύσεις αυτή τη σύντομη μα φωτεινή πορεία τους, αυτή τη σύντομη μα φωτεινή ζωή τους, και να θυμηθείς να κάνεις μιαν ευχή.

Πώς γίνεται τέσσερις αυτοί οι άνθρωποι που έχουν πατήσει τα 60, που ίσως να έχουν την ηλικία των γονιών σου, να έχουν πιο πολλή ενέργεια από εσένα; Μιλώ για τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Νίκο Ζιώγαλα, τον Γιάννη Γιοκαρίνη και τον Γιάννη Μηλιώκα. Αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί εύκολα. Ίσως είναι ο τρόπος που μεγάλωσαν. Το ότι η σχέση τους με τη μουσική είναι παλιά υπόθεση, το ότι τόσα χρόνια έχουν σταθεί πραγματικοί εργάτες της σε διάφορα πόστα και εκφάνσεις της.

Οι ΕΚΜΕΚ τα τελευταία χρόνια, με τα τραγούδια τους να βρίσκονται στις επιλογές των σταθμών έχουν κατορθώσει, και συνεχίζουν να το κάνουν, να διαμορφώνουν το δικό τους κοινό στην Αθήνα. Κάποιοι από αυτούς τους απόλαυσαν το βράδυ της Πέμπτης στο κέντρο της πόλης, στο Faust. Ο μικρός του χώρος με την έντονη θεατρικότητα και τους μεγάλους καθρέπτες γέμισε γρήγορα και το 5μελές συγκρότημα των ΕΚΜΕΚ ξεκίνησε με τον ήχο του, τραγούδι το τραγούδι να δυναμώνει τη φωτιά που καίει μέσα μας. Κι έτσι σήκωσαν το πρώτο αεράκι για να φουντώσει... «Θα γίνω άνεμος, θα γίνω αέρας/από τα τείχη που με κλείσανε θα βγω/θα γίνω αντίλαλος, θα γίνω γέλιο/ κι όσο κι αν θέλουν να με σωπάσουν εγώ θ' ακουστώ.»

Βράδυ Τετάρτης και το Ηρώδειο δείχνει να μη χωράει άλλους θεατές για το «Πως η Ιστορία γίνεται σιωπή». Ο κόσμος έχει συμπληρώσει απ' άκρη σ' άκρη τα καθίσματα του έτοιμος να ρουφήξει κάθε λέξη που θα ειπωθεί για εκείνον και να ακούσουν ξανά κάθε στίχο του. Κάθε στίχο που γράφτηκε από τον «Ποιητή που υποδυόταν τον στιχουργό», τον Άλκη Αλκαίο ή για τους δικούς του Βαγγέλη Λιάρο.