Λία Παππά

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Νέα σκηνή, νέα δεδομένα, νέοι μπελάδες. Το Club είναι πιο διαχειρίσιμο, πιο άμεσο όπως και να το κάνεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα είχε η βραδιά ένα διαφορετικό κοινό. Είχε αυτό που θα φανταζόταν και θα απευχόταν κανείς μετά τον ντόρο του Μουζουράκη στο The Voice. Πράγμα που παρατήρησε και ο ίδιος μεταξύ αστείου και σοβαρού. Αλλά αυτά συμβαίνουν συχνά, μετά από κάποια επιτυχία, όχι μόνο τις τηλεοπτικές.

Είναι μερικοί άνθρωποι που στην ψυχή σου μοιάζουν. Και στη δική τους ίσως. Βγάζουν το ίδιο συναίσθημα. «Χτυπούν» το μέσα σου με τον ίδιο ρυθμό. Εν προκειμένω ο Ορφέας Περίδης και η Λιζέτα Καλημέρη είναι δυο τέτοιο άνθρωποι. Μοιάζουν να εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος για αυτό και η συνεργασία τους στο Σταυρό του Νότου έχει μια σπάνια αρμονία. Τίποτα ξένο. 

Δεξιοτέχνης της λαϊκής κιθάρας, δάσκαλος και ερευνητής της, ο Δημήτρης Μυστακίδης ακολουθεί τη λογική μιας σπουδής στη δισκογραφία του θέλοντας να συμπεριλάβει στις δουλειές του όλες τις περιόδους και τις τεχνικές της που αναπτύχθηκαν σε στην πορεία του αστικού λαϊκού τραγουδιού. Τα τραγούδια που διασκευάζει και ενορχηστρώνει για λαϊκή κιθάρα καταφέρνει να τα κάνει να ακουστούν και πάλι και να τραγουδιστούν από ένα ενδεχομένως νέο κοινό.

Σαν πεφταστέρι στον φθινοπωρινό ουρανόΛένε πως για να δεις καλύτερα τα πεφταστέρια πρέπει να βρεθείς σε ένα μέρος χωρίς πολλά φώτα να σου θαμπώνουν τον ουρανό. Κι εκεί απαλλαγμένος από καθετί που σου μπερδεύει το μυαλό και εμποδίζει τα μάτια σου να δούνε καθαρά, να μπορέσεις ν' απολαύσεις αυτή τη σύντομη μα φωτεινή πορεία τους, αυτή τη σύντομη μα φωτεινή ζωή τους, και να θυμηθείς να κάνεις μιαν ευχή.

Ίσως για κάποιους να είναι ο παιδικός τους ήρωας, εκείνος που τους συντρόφευε στις εφηβικές τους σκέψεις. Ίσως να έλκονται από εκείνο που μοιάζει μαγικό και συμβαίνει στο κεφάλι του όταν το κρατά με τα δυο του χέρια σταματώντας το παίξιμο της κιθάρας του. Ίσως να είναι η τρυφερότητα των στίχων του, οι εικόνες που φτιάχνει ή το μυστήριο που κουβαλά ολόκληρο το είναι του καθώς ανεβαίνει στη σκηνή ή όταν διαβάζεις κάτι που έχει πει. Δείχνει πάντα αφοσιωμένος στη μουσική του. Αφοσιωμένος και σταθερός σε αυτό που θα σου δώσει. Κι όμως αυτό ποτέ δεν θα είναι κάτι ολόκληρο.

Πώς γίνεται τέσσερις αυτοί οι άνθρωποι που έχουν πατήσει τα 60, που ίσως να έχουν την ηλικία των γονιών σου, να έχουν πιο πολλή ενέργεια από εσένα; Μιλώ για τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Νίκο Ζιώγαλα, τον Γιάννη Γιοκαρίνη και τον Γιάννη Μηλιώκα. Αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί εύκολα. Ίσως είναι ο τρόπος που μεγάλωσαν. Το ότι η σχέση τους με τη μουσική είναι παλιά υπόθεση, το ότι τόσα χρόνια έχουν σταθεί πραγματικοί εργάτες της σε διάφορα πόστα και εκφάνσεις της.

Οι ΕΚΜΕΚ τα τελευταία χρόνια, με τα τραγούδια τους να βρίσκονται στις επιλογές των σταθμών έχουν κατορθώσει, και συνεχίζουν να το κάνουν, να διαμορφώνουν το δικό τους κοινό στην Αθήνα. Κάποιοι από αυτούς τους απόλαυσαν το βράδυ της Πέμπτης στο κέντρο της πόλης, στο Faust. Ο μικρός του χώρος με την έντονη θεατρικότητα και τους μεγάλους καθρέπτες γέμισε γρήγορα και το 5μελές συγκρότημα των ΕΚΜΕΚ ξεκίνησε με τον ήχο του, τραγούδι το τραγούδι να δυναμώνει τη φωτιά που καίει μέσα μας. Κι έτσι σήκωσαν το πρώτο αεράκι για να φουντώσει... «Θα γίνω άνεμος, θα γίνω αέρας/από τα τείχη που με κλείσανε θα βγω/θα γίνω αντίλαλος, θα γίνω γέλιο/ κι όσο κι αν θέλουν να με σωπάσουν εγώ θ' ακουστώ.»

Βράδυ Τετάρτης και το Ηρώδειο δείχνει να μη χωράει άλλους θεατές για το «Πως η Ιστορία γίνεται σιωπή». Ο κόσμος έχει συμπληρώσει απ' άκρη σ' άκρη τα καθίσματα του έτοιμος να ρουφήξει κάθε λέξη που θα ειπωθεί για εκείνον και να ακούσουν ξανά κάθε στίχο του. Κάθε στίχο που γράφτηκε από τον «Ποιητή που υποδυόταν τον στιχουργό», τον Άλκη Αλκαίο ή για τους δικούς του Βαγγέλη Λιάρο.

Σελίδα 1 από 2