Το musicity.gr επιλέγει το τραγούδι της εβδομάδας | Ρίτα Αντωνοπούλου - Θανάσης Αλευράς - Έλα και πάμε!

Aπό: 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(7 ψήφοι)

Πληροφορίες

Ρίτα Αντωνοπούλου - Θανάσης Ανευράς

Έλα και πάμε

 

Με επίσημο κουστούμι ξαπλωμένος στο πάτωμα, δυο ποτήρια με κόκκινο κρασί και γύρω κεράκια που δείχνουν τη σκιά μου μεγαλύτερη. Θέλω να κάνω την πρόταση. Δεν είσαι εδώ. Κοιτώ το φως από πάνω μου και ψάχνω τον ήλιο. Κρέμεται ακίνητο. Το ίδιο και ο ήλιος. Κρέμεται και μένει ακίνητος. Ψέμα. Αυτός ταξιδεύει.

Πριν λίγο ένα ακόμα ημερολόγιο τέλειωσε. Το πέταξα στη φωτιά. Κάποτε δεν κρατούσα. Κάποτε δεν χρειαζόταν να σε κεράσω κρασί για να μιλήσουμε. Σε βλέπω απέναντι μου, καρφωμένο στο ξύλινο πάτωμα. Ακουμπώ με τα δάχτυλα τις πληγές σου και γεμίζω το ποτήρι σου. Περπατώ το πρωί για τη δουλειά και σε βλέπω μέσα στη βιτρίνα. Τα μάτια μου δακρύζουν. Ίσως από το κρύο, ίσως γιατί φοβάμαι. Και τότε καταφέρνω να διακρίνω τη ρωγμή στο τζαμί με τα στολίδια. Έσπασα.

Θυμάσαι τότε που τρέχαμε ανάμεσα στις πανύψηλες μαργαρίτες; Κάθε βήμα μας μια μίξη χαράς και φόβου. Μας χτυπούσαν τα πράσινα κλωνάρια μα δε μας ένοιαζε κι ας ήμασταν μετά κατακόκκινοι από τα την αλλεργία. Πατούσαμε κάποιες, ξαπλώναμε πάνω τους, χαζεύαμε τον ήλιο. Ταξιδεύαμε. Εκείνος ακίνητος και εμείς στο κέντρο του κόσμου.

Με ακούς όπως σε ακούω; Αυτή η μικρή φωνή που πάντα αντηχεί μέσα από το μυαλό την άκρη του αφτιού μου. Αυτή που σπάνια με παροτρύνει να κάνω κάτι, ενώ πάντα μου λέει «μη». Με ακούς;

Τότε όταν μιλούσα για ταξίδια αυτή η φωνή ανακατευόταν με τους χτύπους της καρδίας. Έκλεινα τα μάτια και την άκουγα. Έμοιαζε με τον ήχο από τις ράγες των τρένων καθώς αυτά ταξιδεύουν. Όσο πιο πολύ εσύ αγωνιούσες τόσο πιο μακριά μας πήγαιναν αυτές. Σε κάθε μας απόδραση εσύ κρατούσες σφιχτά το κορδόνι από το σακίδιο. Έμοιαζε να δένεσαι για να μη ξεφύγεις από τις ομορφιές. Ήθελες πολύ να δέσεις και εμένα. Και όσο γελούσα τόσο η γροθιά σου έλιωνε το κορδόνι.

Σε είδα πριν μέρες, μπροστά στο υπολογιστή. Χάζευες φωτογραφίες ταξιδιών μας. Έμοιαζε να μη πίστευες πως ήσουν εκεί. «Παράδεισος είναι εκεί που νιώθεις ασφαλής.» έλεγες και ξαναέλεγες όταν μιλούσα για ταξίδια και με τα χέρια κρατούσες το κάθισμα γερά. Εγώ δάγκωνα το μήλο και ετοίμαζα το σάκο.
Δεν είσαι εδώ. Έψαξα στην παλιά γειτονιά, στην αυλή του σχολείου, στο χωράφι με τις μαργαρίτες. Τις έθαψαν.

Στη θέση τους, μια πολυκατοικία και ένα πάρκο με τεχνητά παιχνίδια για τα παιδιά.. Ξαπλώνω στο κέντρο και χαζεύω τον ήλιο. Φορώ γυαλιά τώρα. Δεν είσαι εδώ. Όλα άλλαξαν.
Σηκώνομαι, ανοίγω τα χέρια και φωνάζω στον ουρανό «Θέλω να σε δω. Θέλω τόσο πολύ να σε καλέσω σ' εκείνο το ταξίδι» χαμηλώνω και ψιθυρίζω... «Που είσαι μικρέ μου;» Κλαίω, «Έλα και πάμε» τώρα που μπορώ να γίνω το «κακό» παιδί στα μάτια των άλλων. Τώρα που μπορώ να σε κρατήσω. Να σε τραβήξω και να βγούμε από τις εντολές των έμπειρων. Εαυτέ μου, μικρέ μου άνθρωπε... «Είναι τρελός» λένε οι περαστικοί...

Μια από τις «7+ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΝΟΣ ΤΡΕΛΟΥ», ένα τραγούδι που κάνει πρόταση σε όποιον, ο ακροατής, επιθυμεί να ταξιδέψει μαζί του. Ένα ταξίδι στους μουσικούς χάρτες του Νικόλα Λειβαδίτη (nL), με πυξίδα τα λόγια του Θανάση Αλευρά και ούριο άνεμο τη φωνή της Ρίτας Αντωνοπούλου. Ένα μελωδικό κέρασμα με γλυκόπικρη γεύση κανέλας, εναλλαγές συναισθημάτων και εικόνων σαν το μυαλό ενός τρελού. Εγώ θα τολμήσω να πω ενός καινοτόμου τραγουδοποιού που ξέρει να επιλέγει νότες, λέξεις και συνοδοιπόρους που οδηγούν στα ομορφότερα παραμύθια, τραγούδια, σκέψεις, εσωτερικές αναζητήσεις, χωρίς να δεσμεύει. Και είναι μάλλον μόνο η αρχή...

 

Ρίτα Αντωνοπούλου - Θανάσης Αλευράς - Έλα και πάμε

Στίχοι: Νικόλας Λειβαδίτης

Μουσική: Νικόλας Λειβαδίτης

               

Στίχοι: 

Θέλω να σε δω
Θέλω τόσο πολύ να σε καλέσω σ'εκείνο το ταξίδι
Θέλω μπροστά σου να σταθώ και να σου πω

Έλα και πάμε
Ένα ταξίδι μαζί σε κάποια άγνωστη γη να μη φοβάμαι
Έγινε ο κόσμος σκληρός
Και η αγάπη εχθρός που δε νικάμε

Έλα και πάμε
Τέτοια μανία οργή και παρακμή στο γυαλί δε την θυμάμαι
Πες μου τι γίνεται εδώ
Πες μου με ποιον Θεό πολεμάμε

Έλα και πάμε
Σου λέω φοβάμαι
Και η αλήθεια μου βιτρίνα ραγισμένη

Έλα και πάμε
Να μη θυμάμαι
Με ποια αμαρτία είμαστε οι άνθρωποι πλασμένοι

Έλα και πάμε
Μας βάλανε δύσκολα εδώ λέξεις και λόγια να μετράμε
Και αυτό με πνίγει και δε κοιμάμαι

Έλα και πάμε
Σου λέω φοβάμαι
Και η αλήθεια μου βιτρίνα ραγισμένη

Έλα και πάμε να μη θυμάμαι
με ποια αμαρτία είμαστε οι άνθρωποι πλασμένοι

Το μόνο που ήθελα ήταν να ταξιδέψω μαζί σου
Μα εσύ φοβόσουνα τις μετακινήσεις
Έτρεμες τα ταξίδια

Ακόμα και αυτά που σκάρωναμε με το νου
Επανεφερες τα πάντα σε μια σκουρα πραγματικότητα
Χωρίς ίχνος φαντασίας