Συνέντευξη: Σταύρος Λίτινας. Η "Δεσποινίδα Τζούλια" το "Κουαρτέτο" και το φλαμένγκο! Κύριο

Aπό: 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Πληροφορίες

Σταύρος Λίτινας

Η "Δεσποινίδα Τζούλια" το "Κουαρτέτο" και το φλαμένγκο



Η Δεσποινίς Τζούλια, που ανεβαίνει για τέταρτη χρονιά στο θέατρο Άνεσις, είναι μια έντονη χορευτική σύλληψη που περιγράφει το εξίσου ριζοσπαστικό και προκλητικό έργο του Στρίντμπεργκ. Αφηγείται με τη «γλώσσα» του Φλαμένκο την βάναυση μετατροπή της ερωτικής έλξης μεταξύ δυο ανθρώπων προερχόμενων από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, σε ένα παιχνίδι εξουσίας, σε έναν πόλεμο μέχρι τελικής πτώσεως. Ο Σταύρος Λίτινας που υπογράφει σχεδόν εξ΄ ολοκλήρου την παράσταση, μιλάει στο Μusicity.gr για την ευφάνταστη αυτή δημιουργία.

 

Το Φλαμένκο είναι ένας χορός που μοιάζει να «μιλάει» κατά βάση για θέματα βίας και έρωτα δίχως κοινωνικές συμβάσεις. Αυτό είναι κάτι που σε ενέπνευσε να μεταφέρεις μέσω αυτής της «γλώσσας» την έντονη, αντίστοιχης θεματικής, αφήγηση του Στρίντμπεργκ στη σκηνή; Ή υπήρξε κάποιος άλλος θεμέλιος λίθος σύλληψης;

Το φλαμένκο τραγούδι από τη μια, ως αστικό λαϊκό παράγωγο, έχει την ποιητική του πολύ κοντά στο δικό μας ρεμπέτικο και το χαρακτηριστικό να μεταγγίζει με δύναμη και αμεσότητα το συναίσθημα. Η χρήση όμως μιας τέτοιας γλώσσας θέλει λίγο προσοχή γιατί, όσο αλληγορική και αν είναι, ενέχει τον κίνδυνο μιας απλουστευμένης περιγραφής. Ο φλαμένκο χορός από την άλλη, λόγω του έντονου ρυθμού, των απότομων ρωγμών σιωπής και ακινησίας, των παλμικών κραδασμών, συστήνει μια γλώσσα αμιγώς θεατρική που θεωρώ ότι αποδεικνύεται κατάλληλη για την ανασύσταση ενός κλασικού έργου. Στο συγκεκριμένο έργο το φλαμένκο είναι, εν δυνάμει, ο χορός της Δεσποινίδας Τζούλιας. Παραθέτω λόγια του συγγραφέα που μου έρχονται στο μυαλό: «...Εγώ τη χαρά της Ζωής τη βρίσκω στο δυνατό, στο σκληρό πόλεμο της Ζωής, που μου ετοιμάζει τη γλύκα να μπορώ κάτι να γνωρίσω, κάτι να μάθω...».

Πιστεύεις όντως ότι μέσω του Έρωτα βιώνεται ένα παιχνίδι εξουσίας, ένας πόλεμος με νικητή τελικά και χαμένο; Ή θεωρείς ότι μπορεί να βιωθεί και υπό άλλους όρους που ξεκινούν από την προσπάθεια εξισορρόπησης του Δύο;

Φυσικά και μπορεί να βιωθεί προς μια κατεύθυνση εξισορρόπησης του "Δύο", όμως ένταση και ισορροπία ανήκουν σε πεδία διαφορετικής δυναμικής. Είναι πιστεύω μέρος της φύσης μας να ρέπουμε προς το ένα ή το άλλο, και κάποιες φορές μέρος της εξέλιξής μας να περνάμε από το ένα στο άλλο...

Η παράσταση μοιάζει να έχει στο μεγαλύτερο μέρος την υπογραφή σου: Aπό τη σύλληψη, τη σκηνοθεσία και τη μουσική επιμέλεια, έως τα σκηνικά, τους φωτισμούς και τα κοστούμια, καθώς επίσης ερμηνεύεις και τον αντρικό πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτή η ολιστική εποπτεία της παράστασης είναι αποτέλεσμα της προσπάθειάς σου να οπτικοποιήσεις την έμπνευση με όσο μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια;

Θα μπορούσε όλο αυτό να ακούγεται αρνητικά, ως δηλαδή αδυναμία συνεργασίας... Υπάρχει όμως αντίθετα μια δυνατή ομάδα που δουλεύουμε και παράγουμε μαζί. Απλά τα επιμέρους στοιχεία μιας παράστασης είναι συνήθως άρρηκτα συνδεμένα με τη σκηνοθετική ματιά.

Η εύστοχη επιλογή των ερμηνευτών φέρει και πάλι την υπογραφή σου; Δείχνουν να περιγράφουν με ανατριχιαστικά έντονο τρόπο την διαρκή πάλη του Έρωτα και να επικοινωνούν συνεπώς με επιτυχία την σύλληψή σου στον θεατή.

Με τους συνεργάτες μου έχω μια μακρά πορεία επικοινωνίας. Πέρα από την ταυτότητα που φέρουμε ως ομάδα, ο κάθε ένας από αυτούς έχει μια δυνατή προσωπικότητα που τροφοδοτεί διαρκώς τη συνεργασία μας. Είναι ίσως το πιο σημαντικό πράγμα σε μια ομαδική σύμπραξη όπως είναι το θέατρο ή ο χορός από το αρχικό στάδιο της ανάλυσης έως και την παρουσίαση ενός έργου.

Ενδιαφέρον αποτελεί το γεγονός ότι στο μεγαλύτερο μέρος της παράστασης τα κοστούμια υπακούν σε μια χρωματική αρμονία με το υπόλοιπο οπτικό αποτέλεσμα. Μέχρι τη στιγμή της κορύφωσης. Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη συναισθηματική ένταση της στιγμής που θέλεις να επικοινωνήσεις μέσω της χρωματικής αυτής αντίθεσης;

Το κοινό κό-κκινο... πέρα από φύλα και τάξεις. Είναι σημαντικό να το θυμόμαστε αυτό κάθε φορά που προσεγγίζουμε το "διαφορετικό"...

Το τέλος της παράστασης. Πιστεύεις ότι θα μπορούσε να ερμηνευθεί μέσω μιας (κάποιας) κάθαρσης;

Το τέλος της παράστασης ακολουθεί αυτό του συγγραφέα, που αφήνει υπόνοιες δίχως να ξεκαθαρίζει πλήρως αυτό που πρόκειται να συμβεί. Θεωρώ ότι είναι ένα από τα στοιχεία που προσδίδουν τεράστια δύναμη στο έργο καθώς τα όρια παραμένουν ανοικτά...

Λίγα λόγια για το «Κουαρτέτο»; Συμπρωταγωνιστείς και πάλι με την Εύα Παρασκευοπούλου, έτσι δεν είναι;

Το Κουαρτέτο του Heiner Müller κινείται σε αντίστοιχο άξονα (σχέσεις εξουσίας) με τη Δ.Τζούλια, όμως πάει ένα βήμα πιο κάτω γιατί εδώ το "έγκλημα" είναι προμελετημένο, οι θύτες έχουν πλήρη συνείδηση και έλεγχο των πράξεων τους που αγγίζει τα όρια της διαστροφής. Ο έρωτας έχει πολλά πρόσωπα και αυτό είναι κάτι που οι δυο βασικοί χαρακτήρες του έργου το έχουν ανάγει σε επιστήμη. Το γεγονός ότι υπήρξαν κάποτε εραστές είναι ένα στοιχείο που εμποτίζει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα με ειρωνεία εκτοπίζοντας σταδιακά τον εναπομείναντα αισθησιασμό. Στις σχέσεις που συνάπτουν με τα υποχείρια τους κυριαρχεί το ψεύδος και η υποκρισία ως μέσο σαγήνης και ερωτικού καταναγκασμού. Ο έρωτας δηλαδή, στα χέρια των επιτήδειων λιμπερτίνων που έχουν χάσει κάθε ψευδαίσθηση, γίνεται εδώ εργαλείο αποκόμισης μιας ηδονικής υπεροχής.

Στο ρόλο της Μαρκησίας ντε Μερτέιγ είναι η Εύα Παρασκευοπούλου. Η Αλίνα Αναστασιάδη παίζει πιάνο και η Άντζελα Μπρούσκου κάνει την αφήγηση.

Και μετά τι; Υπάρχει κάποια άλλη σύλληψη στα σκαριά;

Ναι. Ασχολούμαι με το έργο ενός γερμανού, και πάλι, συγγραφέα. Είναι όμως λίγο νωρίς να σας πω περισσότερα.

Ελπίζω τα καλύτερα. Καλή επιτυχία.

Σας ευχαριστώ!

 

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση κλικ εδώ

 
 

 

 

Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση φωτογραφιών, video & κειμένων για αναδημοσίευση χωρίς την άδεια μας ή/και αναφορά του musicity.gr και του συντάκτη / φωτογράφου ως πηγή.