Διονύσης Χριστόπουλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Οι Duncan Macmillan και Johnny Donahoe έγραψαν το 2013 το «Every Brilliant Thing», το οποίο αφού κατέκτησε κοινό και κριτικούς στο Λονδίνο, ταξιδεύει ανά τον κόσμο και πραγματοποιεί μια ιεραποστολή αισιοδοξίας που στις μέρες μας έχουμε τόση ανάγκη.

Ο Έντουαρντ Άλμπυ, σαν ποιητής των τραυματισμένων ψυχοσυνθέσεων, συνθέτει ένα ρεαλιστικό και ταυτόχρονα αλλόκοτο ψυχογράφημα για την γυναικεία φύση και πολύ περισσότερο για τον χρόνο, την αυτογνωσία μέσα σε αυτόν και τελικά για την ύπαρξη γενικότερα. 

Μπας και όντως ζούμε το τέλος του κόσμου; Μήπως μας έχουν μετοικίσει σε κάποια ευαγγελική γη και δοκιμαζόμαστε για το αν θα δαγκώσουμε το μήλο; Και τελικά πόσο θα αντέξουμε με τον κίνδυνο του κάθε θανάτου να καραδοκεί; Με τέτοιου είδους σκέψεις ανηφόρισα τα σκαλιά της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου στο Ρεξ, όπου παίζεται και θα παίζεται μέχρι τις 9 Απριλίου το έργο του Γερμανού θεατρικού συγγραφέα Βόλφραμ Λοτς «Το γελοίο σκότος» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Γιαννοπούλου.

Σε διαπερνά σχεδόν τρόμος αναλογιζόμενος τη διαχρονικότητα του «1984». Άνθρωποι εγκλωβισμένοι στην επιταγή να στηρίζουν «το κόμμα», απόλυτα ελεγχόμενοι από την τεχνολογία, η οποία σε όποια της μορφή και όποια της έκφανση, όσο εξελιγμένη ή πρωτόλεια κι αν είναι, τους επιβλέπει ευλαβικά, ακόμα και όταν οι ίδιοι έχουν την ελπίδα ότι μπορεί να είναι μόνοι, διαπράττοντας... «έγκλημα σκέψης».

Συγκεντρώνοντας σε ένα πυκνό, αλλά τόσο ζωηρό και γεμάτο εικόνες και συναίσθημα κείμενο, όλη την στερεοτυπική πραγματικότητα του Αμερικανικού Νότου, ο Ουίλιαμ Φώκνερ γράφει το «Καθώς Ψυχορραγώ». Στην πρώτη σκηνή, ένας πατέρας και τα πέντε παιδιά του ετοιμάζουν το κιβούρι της ετοιμοθάνατης μητέρας τους, προκειμένου να το μεταφέρουν σε μια επαρχία του Αμερικανικού Νότου. Μέσα από αντίξοες συνθήκες και τραγικές κακοτοπιές, το σώμα της γυναίκας θα θαφτεί στα χώματα που γεννήθηκε και οι έξι εναπομείναντες κοντινοί της άνθρωποι θα βρεθούν αντιμέτωποι με την αμερικανική πραγματικότητα.

Η Σούλη Ανατολή λοιπόν, πριν περίπου δύο χρόνια κυκλοφόρησε τον πρώτο της ομώνυμο δίσκο σε παραγωγή των Imam Baildi, με διασκευές, αλλά κυρίως με πρωτότυπα κομμάτια, σε μουσική και στίχους, κυρίως, των Φοίβου Δεληβοριά, Δημήτρη Μπαλογιάννη και Λάμπη Κουντουρόγιαννη.

Κινούμενος στα όρια του παραλόγου, αλλά τόσο σαφής και συγκεκριμένος ο Ντέιβιτ Μάμετ γράφει τον «Αμερικάνικο Βούβαλο». Έργο ιδιαίτερο και εκκεντρικό, γραμμένο το 1975, μιλάει μέσω τριών περιθωριακών τύπων για τις ουσιαστικές παθογένειες της καπιταλιστικής οικονομίας και την κατάληξη του αμερικανικού ονείρου. Στην πραγματικότητα ο Μάμετ κάνει λόγο για την βαθιά κρίση των ανθρωπίνων σχέσεων, τη φιλία, αλλά και την ίδια αυτοϋπονόμευση ατόμων που η κοινωνία τους ονόμασε περιθωριακούς.

Πατάει τη σκηνή με μία σιγουριά παροιμιώδη. Τόσο δυναμική και εύθραυστη. Τα δυο της πόδια παίρνουν δύναμη από τη γη και την απογειώνουν. Η φωνή της λαμβάνει σήματα από το παρελθόν και τα μεταφέρει στο τώρα με μια απλότητα μεγαλειώδη. Τη Γιώτα Νέγκα τη γνωρίσαμε τα κάποια τελευταία χρόνια και θα ήταν αδύνατον να μην την αγαπήσουμε. Την χαρακτηρίζει η αυθεντικότητα των ερμηνειών της που τόσο αναζητούμε. Τραγουδά συνήθως με τα μάτια του προσώπου της κλειστά και τα μάτια της ψυχής της ορθάνοιχτα στους κοινωνούς της.

Σελίδα 1 από 23