Το musicity.gr επιλέγει το τραγούδι της εβδομάδας!

Πληροφορίες

  • Τραγούδι: Μαρίνα Καλογήρου
  • Μουσική: Γιώργος Κυριάκος
  • Στίχοι: Λίνα Δημοπούλου

Κάθε νέο τραγούδι είναι μία γέννα. Πηγή έμπνευσης, συναισθημάτων, έκφρασης και επαφής. Η ομάδα του musicity.gr κάθε εβδομάδα επιλέγει και εμπνέεται από ένα τραγούδι για το οποίο γράφεται μία νέα ιστορία. Διαβάστε την ακούγοντας το τραγούδι της εβδομάδας.

 

Θυμάσαι τότε που η μητέρα σταματούσε να λέει πως χρειάζεται να φόρας το μπουφάν σου και απλά σου θύμιζε να πάρεις τη ζακέτα. Έμοιαζε να σε ελευθερώνει από ζυγό! Είναι και αυτό το άρωμα που ξεχύνεται και μοιάζει να φωνάζει μες το κεφάλι σου να βγεις έξω από το σπίτι. Κατεβαίνεις τα σκαλοπάτια δυο-δυο και με την κιμωλία σχηματίζεις στο οδόστρωμα τα τετράγωνα. Γράφεις τους αριθμούς και ξεκινάς να μετράς τα βήματα. Μια πέτρα τη φορά και στοχεύεις το νούμερο. Μερικά πηδήματα και ένα, δυο,τρία,πάει και αυτή η δοκιμασία. Έφτασες στην άκρη με το ένα γόνατο λυγισμένο. Κουτσό και χοροπηδητό λίγο πριν τη δύση και η μέρα μεγαλώνει όπως το χαμόγελο σου.

Βαρέθηκες τα επιτραπέζια στο σπίτι,κλεισμένος και να ψάχνεις το ζάρι στο χαλί όλο το χειμώνα. Μα ποιος μπορεί να ρίξει την ζαριά πιο δυνατά από εσένα; Και να που πήγε άδικα όλη σου η φόρα και τώρα το φιδάκι πάνω στο χαρτί σου καταπίνει το πιόνι και κυλάς στην αρχή. Μα ξέρεις πως η σκάλα για να ανέβεις είναι κοντά και θέλει μόνο λίγες προσπάθειες για να τη φτάσεις. Και μεγαλώνεις ανεβαίνοντας.

Είναι και αυτά τα απογεύματα που είναι πια πιο φωτεινά και ο ήλιος μοιάζει να παίζει κρυφτό με το βλέμμα σου. Και δακρύζεις, για τα κρύα βράδια που έμεινες μόνος στο κρεβάτι, για εκείνα τα λεπτά που μέτρησες κοιτώντας την κάθε κίνηση του δείκτη των δευτερολέπτων, για τον καφέ που κρύωνε στο γραφείο την ώρα που εσύ χανόσουν στις σκέψεις και όλα εκείνα τα πρωινά που προσπαθούσες να πείσεις το κορμί σου να σηκωθεί. Και δεν είχες κανένα φιδάκι να σε καταπιεί, μα έγινες το πιόνι της πραγματικότητας σου.

Δεν είναι εύκολο να ζεις ανάμεσα στο ακραίο. Δεν είναι δύσκολο όμως και να το απολαύσεις. Είναι ο τρόπος της μετάβασης που σε κάνει να αναμετράσαι με τον ίδιο τον εαυτό σου και να μαθαίνεις να ξεχνάς και να θυμάσαι, αυτά που θα μείνουν σπόροι στην καρδιά και θα ανθίσουν,μέχρι να αλλάξει η εποχή. Είναι εκείνα που θα ποτιστούν από τα δάκρυα της ευτυχίας και που θα ξεριζωθούν από την δύναμη της ανάσας ενός πρωινού.

Εκείνου του φρέσκου πρωινού ανάμεσα στις εποχές του χρόνου και της ζωής σου.

Και τώρα πια το ζάριπέφτει στο ξύλινοτραπεζάκιεκείδιπλά από το ποτηράκι με το ούζο και δεν υπάρχεικανέναφιδάκι και καμίασκάλα.Μόνοεκείνα τα τετράγωνα με κιμωλία που ξέβαψαν από την τελευταίαμπόρα και εσύ απλά ακούμπησες το διπλωμένοπόδι σου στο έδαφος. Τέρμα πια το κουτσό για εσένα. Τώραμόνοχορόςγύρω από τον ίδιο σου τον εαυτό , γύρω από το τραπέζι, γύρω από το σύμπαν και με μεγάλαάλματα να φτάσειςουρανό.Λυγίζοντας και τα δυο πόδια, για να πάρειςφόρα, τώρα που ο ήλιοςανεβαίνειψηλότερα και μένειεκείγια να σβήσει όλες τις σκιές της εποχής που πέρασε. «Τίποτα δεν ήταν», τώραμπορείς να θάμασε και να ξεφυσάς, αλλά ο ανεμόμυλος θα γυρίσει και μέσα στον ασκό θα έχειαλεύριλευκό για το γλυκόψωμί της πορείας. Έλαλοιπόν! Βάλε το σακίδιο και ξεκίνα, είναι πια η εποχή των εκδρομώνεκεί που οι πληγέςεπουλώνονται και εσύσταματάς να κλαις.

Η ΜαρίναΚαλογήρου με την τρυφερή, βελούδινη και παιχνιδιάρικηχροιά της αγκαλιάζει τη μουσική του ΓιώργουΚυριάκου και χορεύουν με βήματαανάλογα των στίχων της Λίνας Δημοπούλου. Και εκείκάπουκρύβεται η άνοιξη· η εποχή των μεγάλωνερώτων και των απολογισμών. Σκέψεις που καταγράφηκαν στους χειμώνες και εξοφλούνται στα καλοκαίρια. Και κάπουεκεί το χαμόγελο που γίνεταισιγάσιγάεντονότερο σαν το φως του Ήλιου στα απογεύματα της Άνοιξης.

Στίχοι: Λίνα Δημοπούλου

Μουσική: Γιώργος Κυριάκος

 

Στίχοι:

Τίποτα δεν ήτανε, Δυο στραβές μας βρήκανε
Κέντρο δεν πετύχανε , Περάσαν ξυστά
Ρίξαμε την γκρίνια μας, Βρίσαμε τη γκίνια μας
Και με τα πατίνια μας, Πετάξαμε μπροστά

Χίλιες φορές ρίξε το ζάρι σου
Να δεις που σύντομα θα ‘ρθούν και οι διπλές
Τότε θα βγει και το φεγγάρι σου
Όμως κανόνισε να μην σε βρει να κλαις

Τίποτα δεν έγινε, και αν μια πίκρα έμεινε
Η ζωή προέκτεινε, το δρόμο της ψυχής
Βάλαμε τα κλάματα, Γλύψαμε τα τραύματα
Και είδαμε κατάματα ,το θαύμα του να ζεις

Χίλιες φορές ρίξε το ζάρι σου
Να δεις που σύντομα θα ‘ρθούν και οι διπλές
Τότε θα βγει και το φεγγάρι σου
Όμως κανόνισε να μην σε βρει να κλαις
Να μην κλαις, να μην κλαις
Να μην κλαις, να μην κλαις

Έξυπνη αναζήτηση Μουσικής:

Γράψε τον τίτλο ή τον καλλιτέχνη και βρες το τραγούδι που θέλεις:


Tip: Γράψε μία λέξη κλειδί ή το επίθετο του καλλιτέχνη