Είδαμε: «Γράμμα σ’ έναν άντρα». Δυο θρύλοι σε μια προσωπική στιγμή.

Πληροφορίες

  • Χώρος: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
  • Ημέρα: Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017
  • Σκηνοθεσία: Μιχάηλ Μπαρίσνικοφ - Ρόμπερτ Γουίλσον
  • Παίζουν: Μιχάηλ Μπαρίσνικοφ

Πώς θα μπορούσε να είναι το μυαλό ενός ανθρώπου που βυθίζεται στην τρέλα; Πώς θα περιέγραφε ένας κορυφαίος χορευτής τις τελευταίες του εκλάμψεις και πώς θα τις αποτύπωνε σκηνικά ένας ομότεχνός του, σε συνεργασία με έναν θρύλο του παγκόσμιου θεάτρου. Η απάντηση βρίσκεται στην παράσταση «Γράμμα σ’ έναν άντρα», που παρουσιάζεται από τις 10 έως τις 13 Ιουλίου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.

Ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ επιδίδεται σε ένα χοροθεατρικό σόλο και μετέχει σε όλη την έμπνευση της παράστασης μαζί με τον Ρόμπερτ Γουίλσον. Οι δυο τους σκιαγράφησαν και έδωσαν πνοή επί σκηνής στα ημερολόγια του διάσημου χορευτή Βάσλαβ Νιζίνσκι, ο οποίος είχε ήδη αρχίσει να χάνει τις πνευματικές του δυνάμεις και να βυθίζεται σε σκέψεις ανοίκειες και προβληματικές. Βασιζόμενοι σε αυτά τα ημερολόγια και εμπνεόμενοι από τις εκκρεμείς πνευματικές και ψυχικές καταστάσεις, οι Μπαρίσνικοφ και Γουίλσον, συνέθεσαν μια περφόρμανς, με τον πρώτο να ερμηνεύει - άλλοτε χορεύοντας παραδοσιακούς ρωσικούς ήχους και άλλοτε στέκοντας ακίνητος και με μόνο του όπλο το βαμμένο, αλλά τόσο εκφραστικό του πρόσωπο - τις διακυμάνσεις του Νιζίνσκι.

Το κλου της παράστασης είναι σίγουρα ο ερμηνευτής της. Το σκηνικό εκτόπισμα του Μπαρίσνικοφ είναι αξιοπρόσεκτο και αξιοσημείωτο. Ένα μικροσκοπικό αερικό που άμα τη εμφανίσει του δημιουργεί μια σκηνική κατάσταση. Ακόμα και όταν είναι ακίνητος, ο ρωσοαμερικανός θρύλος του χοροθεάτρου, καταφέρνει να υπάρχει σαν ογκόλιθος, μέσα από την πλαστικότητα του σώματος και του προσώπου του.

Το «Γράμμα σ’ έναν άντρα», είναι μια προσωπική παράσταση. Μια αποτύπωση πραγμάτων που συγκίνησαν τους δύο καλλιτέχνες και δημιουργούς και αποφάσισαν να τα εξαπλώσουν σκηνικά. Οι κατακερματισμένες σκέψεις του Νιζίνσκι, σε συνδυασμό με τις αρκετές παύσεις και τις ασύνδετες σκηνές της παράστασης, δημιουργούν οπωσδήποτε έναν αποσυντονισμό. Κατά στιγμές οι καταλυτικής αισθητικής εικόνες, με έντονο τον χαρακτήρα του Γουίλσον, ιδίως στα φώτα και τις εναλλαγές, καταφέρνουν να κυριαρχήσουν. Άλλες φορές, οι τόσο προσωπικές αφηγήσεις του Νιζίνσκι, σε συνδυασμό με την αφηρημένη διάθεση της ερμηνείας του Μπαρίσνικοφ βυθίζουν τον θεατή σε έναν αναστοχασμό, που πιθανώς να είναι και ένας από τους στόχους της περφόρμανς.

Στο ίδιο στυλ κινήθηκαν και οι ήχοι, οι οποίοι ακολουθούσαν την προσωπική διαδρομή της γραφής του Νιζίνσκι. Βρήκα πολύ ενδιαφέρον ότι οι ήχοι έρχονταν από διαφορετικά σημεία στον χώρο, πράγμα που σε έκανε να νιώθεις ότι πράγματι βρίσκεσαι στο μυαλό ενός ανθρώπου που βρίσκεται σε κατάσταση οριακή.

Χωρίς η θεματική του να με συνεπάρει, το «Γράμμα σ’ έναν άντρα», για λόγους αισθητικής, σκηνικής εικονοπλασίας και της εκπληκτικής ερμηνείας του Μπαρίσνικοφ συγκαταλέγεται στις επιτυχημένες επιλογές του Φεστιβάλ Αθηνών.