Αντιγόνη Κολοβέντζου

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η μικρή σταχτοπούτα του παραμυθιού την Δευτέρα μπήκε στο παλάτι χωρίς καμία συνοδεία. Άνοιξε την πύλη της σκηνής του Σταυρού του Νότου και δεν φοβήθηκε την δωδεκάτη ώρα. Έμεινε εκεί να μας κρατά συντροφιά φορώντας τα μποτάκια της και όχι γυάλινα γοβάκια. Αυτά που κάποιες φορές βγάζουν φτερά και την μεταφέρουν στη χώρα των παραμυθιών και της σκληρής αλήθειας παράλληλα.

Γνωρίζεις πως είναι κάποιος εκεί που σε περιμένει όταν έχεις ακούσει το ήχο ανάμεσα στα βήματα σου, την αναπνοή σου λίγο πριν ξεκινήσει το όνειρο σου. Όταν έχεις νιώσει την αφή των δαχτύλων σου λίγο πριν ακουμπήσουν το πρόσωπο σου το πρωί την ώρα που πλένεις το πρόσωπο σου. Όταν έχεις γευτεί τα δάκρυα σου, που ξεγελάς στον καθρέφτη κάθε πρωινό λέγοντας πως είναι στάλες από το νερό.

Γεννιέσαι στη ρωγμή της γης. Δεμένος σε δύο σύρματα, ένα του κέντρου της και ένα το Ήλιου. Κομμένος στα δύο. αποφασίζεις με ποιο εαυτό θα πορευτείς. Τα νύχια των χεριών σου γραπώνονται στα όρη και τα πόδια σου κολυμπούν στη λάβα.

Ζω σε ένα πάρτι που διοργανώνω καθημερινά εγώ και με προσκαλώ. Φουσκώνω τα μπαλόνια ένα-ένα, αλλά δεν δένω τις άκρες, απλά τα αφήνω να φεύγουν, εκτονώνοντας τον αέρα από το εσωτερικό τους. Προτιμώ τα κόκκινα. Μοιάζουν με τα δυο μου χείλια, όταν λέω όσα σκέφτομαι. Τα άλλα χρώματα τα αφήνω για τα σημαιάκια μου, εκείνα που καθημερινά στολίζουν μια νέα εικόνα. Τα πράσινα είναι οι κάκτοι στο ράφι κοντά στο παράθυρο για παρέα. Τα λευκά είναι τα σύννεφα, αυτά τα μαζεύω για φουλάρι στο λαιμό. Τα γαλάζια είναι εκείνα που δείχνουν το ορίζοντα όταν κάθομαι στην παραλία. Το πάρτι μου είναι εκεί.

Τραγούδια που ξεκινούν μέσα από το παιδικό της δωμάτιο και καταλήγουν σε άλλους τόπους, καιρούς και κόσμους. Η φαντασία και η έμπνευση δεν δεσμεύεται σε στίχους, χρόνο και περιβάλλον και αυτό το αποδεικνύει η συγκεκριμένη μουσική παράσταση. Με ταλαντούχους μουσικούς απόλυτα συγχρονισμένους μεταξύ τους, αλλά και με τη μαγεία της κάθε νότας. Με μια δυναμική φωνή, ώριμης υφής από νεανικά πνευμονία γεμάτα κόκκινη αγάπη.

Σάββατο βράδυ και παρόλο που η ώρα δεν επιτρέπει εκδρομές, η παρέα μου και εγώ ανεβήκαμε στο φορτηγό του Διονύση και ξεκινήσαμε. Τουλάχιστον εμείς έχουμε οικείο πρόσωπο κοντά και όχι έναν άγνωστο οδηγό, άυπνο για δυο μέρες σε ταξίδι από την Γερμανία, όπως ο ίδιος στις αρχές της δεκαετίας του ’60.

Ένα χέρι χαράζει μια γραμμή. Δεν είναι καθρέφτης, ούτε τοίχος. Αφήνει την μια πλευρά να δει την άλλη, αρκεί να το θελήσει. Πότε όμως, είσαι έτοιμος να δεις; Σε εκείνη, την άλλη πλευρά κατοικεί ένα πλάσμα που είναι έτοιμο σχεδόν «από πάντα». Του μοιάζεις πολύ, μόνο που αυτό δεν έχει τόσο έντονα χρώματα την ώρα της γέννησης. Όχι από αδυναμία, αλλά από το μέσα του φως. Σε περιεργάζεται, σε προστατεύει, σου μιλά. Το ακούς;

Είναι η πνοή της όταν περνά από κοντά σου, που μοιάζει να σε παρασέρνει στην άκρη του γαλαξία. Είναι εκείνη η στιγμή που νιώθεις πως ο Θεός μέσα σου φυσά τη μικρή φλόγα και την κάνει δυνατή φωτιά, να λιώνει σίδερο. Αρχίζει τότε να σφυρηλατεί ρυθμικά την πυρωμένη μάζα. Περπατάς στα πιο απομακρυσμένα σοκάκια του μυαλού και ακούς γύρω σου τον ήχο της πιο βαριάς πανοπλίας που σε κρατά ριζωμένο σε πλάνες πρότυπων που όμως καθημερινά καταρρέουν.

Σελίδα 1 από 8