Είδαμε: «Ριχάρδος ο Β'» στο θέατρο Ροές. Η πτώση του Βασιλιά, η απογύμνωση του Εαυτού!

Κατηγορία: Παραστάσεις
Aπό: 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Πληροφορίες

  • Χώρος: Θέατρο Ροές
  • Ημέρα: Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017
  • Σκηνοθεσία: Έφη Μπίρμπα
  • Παίζουν: Νίκος Καμόντος, Ερμής Μαλκότσης, Άρης Σερβετάλης, Ιωάννα Τουμπακάρη, Αχιλλέας Χαρίσκος

Ριχάρδος ο Β' στο θέατρο Ροές

Η πτώση του Βασιλιά, η απογύμνωση του Εαυτού

 

«Είσαι πρόθυμος να παραδώσεις το στέμμα;
Ναι, όχι. Όχι, ναι, γιατί πρέπει να γίνω τίποτα»

Η εξουσία μεγαλώνει μαζί με τον ίδιο. Η καμπή επέρχεται, η βασιλεία πέφτει. Ο επιθανάτιος ρόγχος της αναδύει παράλληλα έναν Εαυτό, αιώνια κρυμμένο πίσω από την ιδιότητά του.

Αυτός είναι ο Ριχάρδος. Η προσωποποίηση όχι μόνο της ανθρώπινης αυταρέσκειας, φιληδονίας και φιλαρέσκειας, αλλά και της εξουσιαστικής τραγωδίας, της εσωτερικής και κοινωνικής υποδούλωσης σε οτιδήποτε χρυσό. Πρωτίστως όμως, στο σώμα του αντανακλάται ο Υψηλός χαρακτήρας της Πτώσης, καθώς και της επίγνωσης μιας κάποιας πνευματικής («κοσμολογικής» ίσως) ανωτερότητας, παρ' όλη την θνητή ύλη. Θέσεις που θέτουν τον Shakespeare πρόγονο καθώς φαίνεται τόσο του Freud όσο και του Kant στην ιδιότητα, με παραλλαγμένες μόνο τις εκφραστικές μεθόδους.

Η ομάδα Res Ratio Network, μέσω των θέσεων αυτών, συστήνει τον δικό της Ριχάρδο. Στη σκηνή του θεάτρου Ροές -σε ό,τι συμ-βαίνει σε αυτή- έρχεται όχι να αποτυπώσει το έργο, αποποιούμενη κάθε καλλιτεχνικής και προσωπικής ευθύνης, αλλά να το αποδώσει, οπτικοποιώντας τις υψηλές προσδοκίες ενός σαιξπηρικού δράματος με έναν σύγχρονο, εποικοδομητικό τρόπο. Εδώ η κινησιολογία πρωταγωνιστεί. Σε ένα τοπίο διαρκώς γεμάτο, με συνεχείς εναλλαγές στη δυναμική, στην ποιότητα, στα επίπεδα κίνησης και στάσης, τα σώματα των χορευτών/ηθοποιών δομούν το περίγραμμα ενός χαρακτήρα που καλείται ο θεατής να διακρίνει. Εμφανώς μελετημένη κάθε χωρική και χρονική λεπτομέρεια, από το εκάστοτε υλικό μέχρι την ποιότητα των φωτισμών (ή της απόλυτης έλλειψής τους), η θεατρική εμπειρία μετατρέπεται για άλλη μια φορά σε εικαστικό έργο. Το οποίο ωστόσο, όσο απολαυστικά ρέει και όσο κίνηση και σκηνογραφία δεν απαλλάσσουν τη συμβολιστική τους αξία, άλλο τόσο μεταφέρεται ο θεατής σε μια συνθήκη ανοίκειας αναγνώρισης των δικών του, μύχιων ενστίκτων.

Αυτός ο Ριχάρδος κινείται και μιλά. Αλλά ο λόγος του δεν καθοδηγεί την κινησιολογία -τη συνοδεύει, άλλοτε την προκαλεί. Σαν μια ποίηση συντονισμένη με το διαρκές μουσικό χαλί, μοιάζει να λειτουργεί ως μέσο ενίσχυσης του οπτικού ερεθίσματος. Μέχρι το σημείο εκείνο, όπου έρχεται να ακουστεί μια λέξη τρεις φορές. «Εγώ, εγώ, εγώ». Ανάμεσα σε κάθε εγώ και μια ανάσα, μια κίνηση του καρπού. Αυτός είναι τελικά ο Ριχάρδος.

Και αυτός ακριβώς ο Ριχάρδος θέτει σχεδόν επιτακτική την ανάγκη να δοθεί για άλλη μια φορά στον Σερβετάλη η ιδιαίτερη μνεία που του αναλογεί. Η ανατριχιαστικά δυναμική υποκριτική του ικανότητα επιβεβαιώνεται πάλι -από την πρώτη κιόλας παρέμβασή του στη σκηνή. Με την προσωπική του, ιδιότυπη, αυξανόμενης έντασης σπασμωδικότητα, που κινείται στα όρια μεταξύ έμβιου όντος και ανδρείκελου, πυροδοτεί εξ αρχής τις προσδοκίες του θεατή. Και τις επιβεβαιώνει διαρκώς, δομώντας ουσιαστικά έναν ρόλο μέσα από (κι όχι παρά) τις σκηνοθετικές και κινησιολογικές προκλήσεις. Μέχρι τουλάχιστον την υπόκλιση.

 

Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση φωτογραφιών, video & κειμένων για αναδημοσίευση χωρίς την άδεια μας ή/και αναφορά του musicity.gr και του συντάκτη / φωτογράφου ως πηγή.

Τελευταία άρθρα από: Αγγελική Λυμπεροπούλου