Είδαμε: «1984» στο θέατρο Βασιλάκου: Μια σπλάτερ αλληγορία!

Κατηγορία: Παραστάσεις
Aπό: 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Πληροφορίες

  • Χώρος: Θέατρο Βασιλάκου
  • Ημέρα: Κυριακή, 05 Μαρτίου 2017
  • Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου
  • Παίζουν: Αργύρης Πανταζάρας, Νίκος Κουρής, Λένα Δροσάκη κ.α.

1984 στο θέατρο Βασιλάκου

Μια σπλάτερ αλληγορία

 

Σε διαπερνά σχεδόν τρόμος αναλογιζόμενος τη διαχρονικότητα του «1984». Άνθρωποι εγκλωβισμένοι στην επιταγή να στηρίζουν «το κόμμα», απόλυτα ελεγχόμενοι από την τεχνολογία, η οποία σε όποια της μορφή και όποια της έκφανση, όσο εξελιγμένη ή πρωτόλεια κι αν είναι, τους επιβλέπει ευλαβικά, ακόμα και όταν οι ίδιοι έχουν την ελπίδα ότι μπορεί να είναι μόνοι, διαπράττοντας... «έγκλημα σκέψης».

Από την εξαφάνιση της ουσιαστικής γλωσσικής επικοινωνίας μέχρι την απαλοιφή όλων των βασικών αρχών και αξιών μιας κοινωνίας, ο Όργουελ έγραψε το 1948 ένα, όπως φάνηκε, προφητικό μυθιστόρημα, που κατέληξε να είναι μια βίβλος των εγκλωβισμένων. Σε όλα τα καθεστώτα, σε όλα τα κράτη και σε όλα τα πολιτεύματα.

Σίγουρα το να μεταφερθεί στην ελληνική θεατρική σκηνή αποτελεί μια δαιμόνια σκέψη, η οποία πήρε σάρκα και οστά στο θέατρο Βασιλάκου. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου μετέφρασε και σκηνοθέτησε την πρόσφατη θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος από τους Ρόμπερτ Άικι και Ντάνκαν Μακμίλαν, με τον Αργύρη Πανταζάρα στο ρόλο του Γουίνστον Σμιθ, το Νίκο Κουρή στο ρόλο του Ο’Μπράιεν και τη Λένα Δροσάκη στο ρόλο της Τζούλια.

Πολλά μπορεί να πει κανείς για την παράσταση στο θέατρο Βασιλάκου. Κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι πρόκειται για μια καλή παράσταση. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου θέλησε να δημιουργήσει μια απόκοσμη, δυστοπική ατμόσφαιρα, άχρονη, άτοπη, με μία απειλητική ηρεμία, που τελικά θα ράγιζε στο φινάλε με τον βασανισμό του Γουίνστον Σμιθ.

Προσωπικά με απορρόφησε το πρώτο μέρος. Δημιουργούσε συνεχώς νέα πεδία σκέψης, ενώ η αχρονία του κειμένου, που περνούσε και στην παράσταση, δημιουργούσε μια «απειλητική» διάσταση και για τον ίδιο τον θεατή.

Σε ό, τι αφορά στο δεύτερο μέρος. Εξαντλήθηκε σε μια επανάληψη των νοημάτων και της σπλάτερ βίας, η οποία από ένα σημείο και μετά, όχι μόνο κούραζε, αλλά αλλοίωνε και τις βαθύτερες έννοιες του Οργουελικού λόγου. Ο τρόμος δεν εκφράζεται μόνο μέσα από βία και αίμα. Πολλές φορές ο τρόμος που υποβόσκει ή η βία που υπονοείται, είναι πιο σαφής και πιο ξεκάθαρη στον θεατή. Για παράδειγμα στο πρώτο μέρος, που ο κίνδυνος του θανάτου υπάρχει, αλλά κυκλοφορεί στον «αέρα», ήταν πιο απειλητικός και τρομακτικός. Η τεράστια σκηνή του βασανισμού του Γουίνστον Σμιθ, θα μπορούσε να έχει περικοπεί κατά πολύ και να βρεθεί ένας άλλος τρόπος να εκφραστεί ο εκφοβισμός και η φρικαλεότητα του «καθεστώτος».

Κατά τα άλλα στην αισθητική της παράστασης ταίριαξε τέλεια το ογκώδες, αλλά λειτουργικότατο σκηνικό της Εύας Μανιδάκη και τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα. Οι υποβλητικοί φωτισμοί του Νίκου Βλασσόπουλου και η μουσική του Γιώργου Πούλιου δυναμίτιζαν την ατμόσφαιρα.

Οι ερμηνείες υπήρξαν όλες υποδειγματικές. Αυτό αποδεικνύει πρώτον, ότι ο θίασος αποτελείται από καλούς ηθοποιούς και δεύτερον ότι η Κατερίνα Ευαγγελάτου γνωρίζει τον τρόπο που θα διδάξει την υποκριτική της γραμμή. Πέραν του πρωταγωνιστικού τριδύμου Πανταζάρας – Κουρής – Δροσάκη, ξεχώρισε ο Σωτήρης Τσακομίδης.

Και κάτι τελευταίο. Πράγματι το κείμενο του Όργουελ είναι μια γροθιά στο στομάχι. Ένα αριστούργημα για τις κοινωνίες από απαρχής του νεωτερισμού και βέβαια ένα πολύ σκληρό κείμενο. Μέσω της θεατρικής διασκευής, δόθηκαν οι ευκαιρίες να υπάρχει μια δόση χιούμορ σε κάποιες σκηνές, όπως για παράδειγμα η σκηνή του παλαιοπωλείου, ή κάποιοι διάλογοι μεταξύ του ζευγαριού Γουίνστον Σμιθ και Τζούλια. Η σκηνοθέτης δεν θέλησε να τις αξιοποιήσει, κάνοντας το όλο πόνημα από ένα σημείο και μετά αβάσταχτο.

 
 

 

Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση φωτογραφιών, video & κειμένων για αναδημοσίευση χωρίς την άδεια μας ή/και αναφορά του musicity.gr και του συντάκτη / φωτογράφου ως πηγή.