"Μικρές ιστορίες θεάτρου...στον καθρέπτη" | Βαγγέλης Παπαδάκης για το "Μια πορνογραφική σχέση" στο Από Μηχανής θέατρο!

...στον καθρέπτη...

Μικρές ιστορίες θεάτρου. Για την Παράσταση: "Μια πορνογραφική σχέση" του Φιλίπ Μπλασμπάντ που παίζεται στο Από Μηχανής Θέατρο.

Αναμνήσεις, σκέψεις βουβές, προσμονή, ανησυχία, εσωτερική αναζήτηση, ικανοποίηση, ενθουσιασμός και πολλά ακόμα που νιώθει ο δημιουργός μιας θεατρικής παράστασης και γίνονται μια ιστορία που μοιράζεται μαζί μας στον ιερό χώρο της αυτοσυγκέντρωσης και προετοιμασίας του, το καμαρίνι. Και συγκεκριμένα στον καθρέπτη του καμαρινιού του. Ο εαυτός του και ο δικός του εσωτερικός κόσμος, μας αφηγούνται τις δικιές τους ιστορίες που έχουν βιώσει είτε στις πρόβες είτε κατά την διάρκεια των παραστάσεων.

 

Στον καθρέπτη του Από Μηχανής θεάτρου ο Βαγγέλης Παπαδάκης μοιράζεται μια ιστορία του με τον Γιώργο Αθανασιάδη για το musicity.gr.

Βαγγέλης Παπαδάκης: 'Μια πορνογραφική σχέση με έφερε πιο κοντά στην ποίηση'' 

‘’Είναι πολλές οι φορές που στην ζωή αλλιώς τα έχουμε στο μυαλό μας, διαφορετικά τα έχουμε προγραμματίσει και διαφορικά τελικά εξελίσσονται και καταλήγουν να είναι είτε πρόκειται για μια ερωτική σχέση, μια φιλία ή μια επαγγελματική επιλογή. Είναι όπως όταν είσαι μικρός και φαντάζεσαι τον κόσμο κάπως και ξεκινάς με την παρόρμηση μιας επιθυμίας. Ενός «θέλω». Και μια μέρα απλά έχεις βρεθεί κάπου αλλού. Έτσι και οι ήρωες στο έργο ξεκίνησαν από ένα ισχυρό θέλω. Μια επιθυμία. Και τους προέκυψε κάπως διαφορετικά. Αυτή η ανατροπή με γοήτευσε. Μου έφερε στην επιφάνεια δικές μου καταστάσεις.

Όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω ηθοποιός και να κερδίσω Όσκαρ α’ αντρικού ρόλου. Τελικά σπούδασα αρχιτεκτονική και κατέληξα να σχεδιάζω πολυκατοικίες στα Μελίσσια, από εκεί κάποια στιγμή βρέθηκα να πουλάω ρούχα σε πολυκατάστημα με ρούχα, μετά δημόσιος υπάλληλος σε κρατικό φορέα μέχρι να φτάσω στο παρόν και να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα . Δεν έχω στην κατοχή μου βραβείο όσκαρ, τουλάχιστον όχι ακόμα (Γέλια) αλλά έχω την ευτυχία να παραμένω σε επαφή με το «θέλω» μου, την υποκριτική, την σκηνοθεσία, και να διατηρώ την παιδική μου πλευρά ζωντανή. Το ίδιο ισχύει και στις σχέσεις μου.

Έτσι και στο έργο οι ήρωες για διαφορετικούς λόγους ξεκίνησαν αυτή την σχέση και διαφορετικά εξελίχθηκε. Η φαντασίωση, που ήταν η αφορμή να ξεκινήσει η ιστορία τους, καταλήγει να είναι μικρής σημασίας. Εξάλλου, η μόνη σκηνή που βλέπουμε ερωτική πράξη, είναι όταν γίνεται «φυσιολογικά», όπως όταν είναι κανείς ερωτευμένος. Χωρίς να γίνεται ο συγγραφέας ούτε στιγμή αφοριστικός σε σχέση με τις παραλλαγές του ερωτικού παιχνιδιού, υπονοεί ίσως ότι ο έρωτας εξαγνίζει και απαλλάσσει από τις διαστροφές, λόγω της ύψιστης -ψυχικής πρωτίστως απόλαυσης- που προσφέρει. Η πορεία της σχέσης των ηρώων, αν και αντισυμβατική, φαίνεται να είναι πιο σωστή από τη συνήθη: ξεκινώντας από την ικανοποίηση ενός ενστίκτου, οδηγούνται στην αγάπη, η οποία μάλιστα, είναι απαλλαγμένη από τις συνήθεις αμφιβολίες που ταλανίζουν τους ερωτευμένους, διότι γνωρίζουν πλέον ο ένας τον άλλο.

Ο Άνδρας που υποδύομαι (ο ‘Εκείνος’ όπως προσφωνείται από τον αφηγητή στο έργο καθότι δεν μας αφορά ούτε το όνομα του ούτε το επάγγελμα του ούτε το παρελθόν του) δεν μπορώ να πω πως έχει κάποιο έντονο χαρακτηριστικό στον χαρακτήρα του. Είναι ιδιαίτερα εσωστρεφής από επιλογή αλλά όχι αντικοινωνικός. Θα το χαρακτήριζα ως έναν ιδιαίτερα ήρεμο και ευγενικό άνθρωπο χωρίς εγωισμούς.

Όσο και να σας φανεί περίεργο διαβάζοντας ποίηση κατάφερα και έφτασα πιο κοντά στην ψυχοσύνθεση αυτού του ανθρώπου. Πολλές φορές στα διαλείμματα των προβών είτε μόνος μου είτε μαζί με την Χριστίνα (το θεατρικό μου ζευγάρι) ένα βιβλίο με ποιήματα ήταν το βοήθημα μας ώστε να ‘ταξιδέψουμε’ και να φτάσουμε κοντά στους ήρωες μας. Θαυμάζω τους ποιητές. Πιστεύω πως δεν κατοικούν στην γη Ζουν σε έναν άλλον φανταστικό τόπο και αιωρούνται μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας. Και στο θέατρο το έχουμε φυσικά πολύ αυτό το μεταίχμιο του ρεαλισμού και της φαντασίας και είναι περίεργο πως το ένα εισβάλει στον χώρο του άλλου.

Βρισκόμασταν στον ισόγειο χώρου του γαλλικού ινστιτούτου και κάναμε πρόβα την σκηνή όπου ο άντρας και η γυναίκα μετά από πολλές εσωτερικές διεργασίες αποφασίζουν να πάνε σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου και να κάνουν έρωτα όπου ξαφνικά εισβάλει στο δωμάτιο ένας ηλικιωμένος άντρας ο οποίος παθαίνει καρδιακό επεισόδιο και σωριάζεται κάτω. Την στιγμή λοιπόν της πρόβας και την στιγμή που ήταν η ώρα να εμφανιστεί ο ηθοποιός που θα υποδυόταν τον ηλικιωμένο, στο αίθριο που βρισκόταν μπροστά μας και πίσω από την τζαμαρία του εμφανίζεται ένας μεσήλικας άντρας με πολύ περίεργη φυσιογνωμία ο οποίος μας κοίταξε, χτύπησε με δύναμη το τζάμι, ψέλλισε κάτι κουβέντες και έφυγε. Μείναμε αποσβολωμένοι. Είναι οι στιγμές που η πραγματικότητα εισβάλει στην φαντασία.’’

Ο Βαγγέλης Παπαδάκης υποδύεται "Εκείνον", έναν καθημερινό χαρακτήρα που θα ανταποκριθεί στην ανάγκη "Εκείνης" ώστε να ικανοποιήσει μια σεξουαλική της φαντασίωση.

Η υπόθεση:

Ένας άνδρας και μία γυναίκα συναντιούνται στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου για να εκπληρώσουν μία σεξουαλική φαντασίωση. Δεν ξέρουν ο ένας το όνομα του άλλου. Το μόνο που επιθυμούν είναι μία καθαρά σαρκική σχέση. Όμως η μία συνάντηση διαδέχεται την άλλη. Τώρα πια τους ενώνει κάτι πέρα από το σεξ. Τι είναι πιο τρομακτικό; Το να πραγματοποιήσεις μία ανομολόγητη ερωτική φαντασίωση ή το να τολμήσεις να «απογυμνωθείς» στα μάτια του άλλου;

Το 1999 η ταινία «Μία πορνογραφική σχέση» του Φρεντερίκ Φοντέιν έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες αποσπώντας βραβεία και διθυραμβικές κριτικές. Λίγα χρόνια αργότερα ο σεναριογράφος της, Φιλίπ Μπλασμπάντ, διασκεύασε ο ίδιος το σενάριο του για τη θεατρική σκηνή κερδίζοντας πάλι κοινό και κριτικούς μέσα από μία ερωτική ιστορία που με αφορμή το σώμα μιλάει για την ψυχή.

Η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Παπαδάκη, προτείνει μία νέα φόρμα που συνδυάζει κινηματογραφικά και θεατρικά στοιχεία χωρίς την ευκολία της χρήσης του βίντεο. Μινιμαλιστική αισθητική, κινηματογραφικές ερμηνείες και ένα αμιγώς ρεαλιστικό, υποβλητικό ηχητικό περιβάλλον αποτελούν τα δομικά στοιχεία μίας παράστασης που μιλάει για τον έρωτα και την αγάπη με τον πιο αναπάντεχο τρόπο

Παίζουν: Χριστίνα Δενδρινού, Βαγγέλης Παπαδάκης

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Παπαδάκης
Μετάφραση: Ανδρέας Στάικος
Σχεδιασμός Φώτων: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Σκηνικά Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Σχεδιασμός Ήχου/ Μουσική: Σίσσυ Βλαχογιάννη
Επιμέλεια Κίνησης: Ίριδα Κυριακοπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννα Χατζατόγλου
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Λία Κάλκου
Φωτογραφίες: Νικολέττα Γιαννούλη
Σκηνοθεσία trailer: Βαγγέλης Παπαδάκης, Ελένη Κορακάκη
Οργάνωση Παραγωγής: Τέτα Αποστολάκη
Παραγωγή: ομάδα Casus Belli

Πληροφορίες:

Παραστάσεις: Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 (μέχρι τις 11 Ιανουαρίου)

Τιμές εισιτηρίων: 10 ευρώ, 7 ευρώ (ατέλειες, άνεργοι)

Διάρκεια: 90 λεπτά

 

Από Μηχανής Θέατρο

Διέυθυνση: Ακαδήμου 13

Περιοχή: Κεραμεικός

Τηλέφωνο: 210.5232097

  Χάρτης

JavaScript must be enabled in order for you to use Google Maps.
However, it seems JavaScript is either disabled or not supported by your browser.
To view Google Maps, enable JavaScript by changing your browser options, and then try again.

Ευρετήριο

  • Συναυλίες, Lives, Προγράμματα

    Θέατρο

Έξυπνη αναζήτηση:

Που εμφανίζεται ο κάθε ηθοποιός ή τραγουδιστής;


"Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα" = Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες εμφανίσεις του καλλιτέχνη